zSHARE - 90210.s02e08.hdtv.xvid-2hd.flv

zSHARE - 90210.s02e08.hdtv.xvid-2hd.flv

don't want to

Ik geloof dat ik het zojuist heb uitgemaakt met mijn vriendje. Ik geloof ook dat ik niet binnen nu en een week op zal kunnen houden met huilen. Ik voel.. zo ongelofelijk veel. Ongeloof, opluchting, pijn, verdriet.. En ik voel het vooral allemaal zo groot, alsof er gigantische golven op je af komen en je overspoelen, keer op keer op keer. Een golf van dit en een golf van dat. Tot ik overloop en huil. Ik kan het niet geloven. Misschien is het wel niet waar. Misschien is het wel stom, misschien is het beter zo.

Dit was onze tweede keer, en het ging zo ongelofelijk veel beter dan onze eerste keer. Maar het was gewoon niet goed genoeg. Ik dacht dat ik mezelf had gevonden, en dat ik mezelf zou kunnen blijven. Bij hem. Maar het kon niet. Ik veranderde langzaam maar heel zeker weer terug naar mijn oude, enge, schreeuwende, flippende, jaloerse, aanstellerige, hysterische zelf. En ik heb zo'n immense hekel aan dat meisje. Ik wil niet zijn zoals zij. Ik ben geen monster. Maar dat werd ik wel.

Twee weken geleden was ik nog dolgelukkig omdat ik mijn een na laatste sessie had gehad bij mijn psychotherapeut. Maar het eerstvolgende wat ik deed was compleet losslaan. Ik ben er blijkbaar nog lang niet klaar voor. Terwijl ik echt dacht van wel.

Vroeger, voelde ik me wel eens gek. Niet raar gek, maar echt gek in mijn hoofd. Gesticht gek. Toen zocht ik hulp. En als ik me dan weer gek voelde, had ik altijd iets aan de gedachte dat er iets aan werd gedaan, ik had hulp, het kwam goed met mij. Toen voelde ik me steeds minder vaak gek. Maar nu, voel ik me weer steeds vaker gek, en dan grijpt het me naar de keel, dat die drie jaar hulp daar nog steeds niets aan heeft gedaan. Dat Trudi denkt dat ik weer in orde ben. Terwijl het op sommige momenten voelt alsof ik echt in een dwangbuis thuis hoor.

Maar misschien is het nog niet te laat. Misschien kan ik nog beter worden. Misschien kan ik weer het meisje worden dat ik wil zijn. En misschien, heel misschien, ook nog ooit met hem.

I tink.. aww I forgot

Ik heb het nog nooit zo niet-druk gehad. Ik hoef helemaal niks. Ofja, ik moet werken en rijlessen. Maar dat is het dan ook helemaal. Natuurlijk moet ik ook een hoop van mezelf, het is alleen een beetje jammer dat ik nooit zo goed naar mezelf luister. Net als Alice in wonderland. Ze geeft zichzelf altijd zo'n goede raad, ze volgt hem alleen nooit op. Ik word zo ongelofelijk lui van het niks-doen, dat ik niet weet of ik er nog ooit mee op kan houden. Maar het word zomer, en het mooie weer zorgt ervoor dat iedereen zin krijgt in leuke dingen doen! Afgelopen drie weekenden liepen over van de leukigheid. En schrijven over leukigheid is nou eenmaal veel minder belangrijk/makkelijk/leuk. Leukigheid moet je gewoon Doen. En verdrietigheid is fijn om weg te schrijven.

Gelukkig kan ik al mijn positieve energie kwijt in mijn laatste ontdekking;
I tink... aww I forgot

you, me, lying on a field of grass in the rain

De kleine gelukkigheidjes, die maken het leven mooi. Sommige dingen zijn niet voor niets cliché. En behalve het feit dat ik echt heel heel veel van hem hou, me mijn leven zonder hem gewoonweg niet wil, laat staan kan voorstellen, is het ook meer dan heerlijk om iemand te hebben die jou geluk momentjes schenkt. En minstens even fijn, al dan niet beter, dat ik voor hem gelukjes kan maken. Vroeger was er zo'n liedje; het zijn de kleine dingen die het doen, die het doen. Ik kan het zo mee neuriën, en mijn oma zingt het voor me in mijn hoofd.
Ik moet er af en toe mee dealen dat ik niet meer stapelverliefd ben, en dat ik altijd een enorme twijfelaar zal blijven. Maar dit zorgt er wel weer voor dat ik de rest van de tijd nog veel meer geniet.

maybe so, maybe no

Ik weet het niet. Af en toe weet ik het gewoon allemaal niet zeker. Dan denk ik, wij zijn niet voor elkaar gemaakt, dat wist ik de vorige keer ook al. Voor het uitging dacht ik altijd, wij horen niet bij elkaar, we moeten hiermee stoppen, het maakt ons allebei kapot. Maar ik kon niet stoppen, want ik hield van hem. Ik weet nog hoe opgelucht ik was toen het uiteindelijk toch uitging, alsof er kilo's van me afvielen. Want hoe fijn het ook was allemaal, onze relatie werd overheerst door de minder fijne dingen.
Twijfel.
Of het wel slim is om opnieuw te beginnen, of ik dit wel echt wil, of ik dit wel echt voel. Misschien is mijn lijf me wel gewoon voor de gek aan het houden, wil ik de knuffels, de aandacht, de lieve, fijne, leuke dingen. En denk ik daarom dat ik hem wil.
Misschien, heb ik wel geproefd van iets dat beter is, iets dat wij nooit kunnen of zullen hebben. En kan ik daarom geen genoegen meer nemen met wat ik nu krijg. Misschien is het om diezelfde reden ook wel echt niet genoeg, misschien stel ik me gewoon aan en moet ik blij zijn met wat er wel is. Misschien passen we dan niet zo goed op/aan/over/met elkaar als we zouden willen, maar horen we gewoon bij elkaar. En zullen we ervan moeten maken wat we kunnen. Misschien passen we dan niet zo goed op/aan/over/met elkaar dat het niet genoeg is. Dat het slimmer zou zijn om iemand anders te zoeken, die wel bij mij past. Maar hij past bij mij! Hij is een van de weinige mensen die me vaak begrijpt. Hij is mijn maatje, mijn liefste, mijn verknipte en slordige. En ik zou niet zonder hem kunnen leven, bij die gedachte alleen al word mijn keel dichtgeknepen. Maar soms, krijg ik het even doodsbenauwd van het bij hem zijn, het bij hem horen. Dus wat denk je dan, misschien moeten we wel gewoon vrienden zijn. Maar ik zou niet weten hoe, wij zijn nooit vrienden geweest, altijd meer, altijd anders. Misschien wijzen al deze twijfels er wel op dat ik er sowieso beter mee kan stoppen.
Maar aan de andere kant weet ik nog dat ik het ooit uit heb gemaakt met de allerliefste jongen van de hele wereld om hetzelfde soort twijfels, en dat ik nog nooit zo'n liefdesverdriet heb gehad.

To do;

Een heel veld pluizenbollen wegwensen.

Een jaar vrijwilligers werk doen in een ver, mooi en interessant land.

Niet alleen prachtige maar ook heerlijke taarten leren bakken.

Een eigen huisje hebben dat er precies zo uitziet als ik het hebben wil.

Een lieve poes regelen om bij mij te wonen.

Mijn tatoeage laten zetten.

Uitvogelen wat ik nou eigenlijk wil gaan worden als ik later groot ben.

M'n haar weer mooi lang laten groeien. (ik kan net weer een staartje! yeey)

Een geweldig verjaardagsfeestje vieren voor mijzelf.

Een supervette outfit bedenken voor mijn superhelden feestje vanavond.

sleepyhead

Ik ben blijven zitten. Ofja, ik ga blijven zitten. Maar het is in ieder geval zeker nu. Wat op zich wel fijn is. Want nu heb ik de rest van het jaar 'vrij'. En ik had het voor deze vakantie veeeeeel te druk. Bij mijn oude baantje hadden ze verbouwt, bij mijn nieuwe baantje is mijn bazin een stresserige griekse, op school ging alles mis, mijn oude baas ging dood, ik moest de hele tijd vergaderen voor JongNederland, het werd mooier weer dus ik wilde de hele tijd leuke dingen doen, ik maakte ruzie met mijn vriendje, en lag weer lekker overhoop met mezelf.

En toen, zucht, pauze, stilte. Ik blijf zitten, grote last van mijn schouders. Ik ben gewend aan de nieuwe zaak, en functioneer gelukkig weer fatsoenlijk, mijn stresserige griekse bazin heeft al een paar keer sorry gezegd omdat ze zo snauwt, dus ik hoef niet meer bang te zijn dat ik een afschuwelijk slechte serveerster ben, ik heb nu alle tijd om te vergaderen, en het ook weer leuk te vinden, mijn vriendje is de liefste, er zijn een hoop leuke feestjes, en het word op een bepaald punt wel weer zo'n mooi weer dat ik bruin kan gaan worden. Rust in mijn lijf, rust in mijn hoofd.

this is a totally messed-up hairdo

Ik kan garnalen maken! Dat is het beste nieuws van de week. Van de week? Van de maand! Ik heb al duizend keer garnalen geproefd, soms zijn ze vies, soms zijn ze saai, maar nooit echt lekker. Toen moest ik een menu verzinnen omdat ik met mijn vriendje & vriendinnetje smaken verschillen ging nadoen. Als voorgerecht; wannabe sushi. En aangezien vriendlief knettergek is van die garnalen beesten dacht ik dat dit wel de uitgelezen gelegenheid was om mijn kookkunsten op de proef te stellen. Dit dus door (let wel) ongepelde garnalen op te dienen, omdat ik dacht dat dit er sowieso heul vet uit zou zien.

Eerst schoonmaken dus, bah vies, tentakels, sprieten, zwarte kraaloogjes, ieell. Hop in de pan en klaar. En lekker dat ze waren! Dit is wel het enige gerecht wat uitzonderlijk goed is gelukt, het hoofdgerecht zag er alleen heel lekker uit voor het in de oven was geweest. Maar mijn zelfgemaakte borden waren prachtig! En mijn zelfgemaakte menu'tje ook, daar ben ik nou eenmaal beter in dan in het koken zelf..

I feel it

Ja, he. Vanmiddag liep ik even door de stad om wat boodschappen te doen, en ik ging meteen even langs mijn werk om te vertellen dat ik me gruwelijk had vergist in tijden en dus niet kon werken volgende week dinsdag. Helemaal donker en dicht, 'GESLOTEN' op het bordje dat ik zelf zo vaak omdraai, om twee uur s'middags, he? Binnen staan Elianne en een vreemde mevrouw te praten. (Dit word een heel raar verhaal maar ik voel me ook raar en het is ook raar dus.) Ik vroeg of Ruud (de eigenaar) er ook is. Elianne zegt; nee die is naar zijn vader want die is dood. Ik bedenk in mijn hoofd even wie de vader van Ruud ook alweer is, dat ging dus ongeveer zo; vader van Ruud, ken ik die? Wie is dat ook alweer? Ik moet toch weten wie dat is? Frans. Hmm hoe kan dat nou? Waarom weet ik dit niet? Shit! Frans!? Deze gedachte duurde in werkelijkheid ongeveer twee seconden maar ik snapte er he-le-maal niks meer van. Even voor de duidelijkheid, Frans was tot voor carnaval mijn baas, al twee jaar. Ik zag hem iedere week minstens twee keer, en hij had altijd een spijkerbroek en een groot wit shirt om zijn grote witte buik. En nu is hij dus dood, weg, zomaar en voor altijd. Ik snap er nog steeds niks van. Hoe kan dat nou? Ja ik weet hoe het kan, hij heeft een hartaanval gehad. Ik belde mijn vriend en heb huilend in de zon gezeten.

Toch kan ik een uurtje later weer heel hard hardop lachen om dronken verhalen op een forum; 'Ik ging ook een keer met m'n hoofd in een bloempot staan omdat een vriendin van me aan het wildplassen was en ik wilde niet dat ze dacht dat ik ging kijken dus ging ik met mn hoofd in een bloempot staan.'

'Additionally, this video is the most endearing thing I have watched all week. Please indulge yourself.'

Tralala, Ik hou echt van alles aan deze mensen! Ze maken lekkere muziek, zien er geweldig uit, hebben een nog geweldigere stijl (waardoor ze er natuurlijk zo geweldig uitzien..) Maken originele, grappige en heerlijke clips, en oh mijn god ik wil het haar van de zangeres Hebben!

I'll maybe destroy everything, but then rebuild

Ik moet de hele tijd mezelf eraan herinneren eerlijk te blijven en te zijn. En ik vind het heel raar dat dat zo moeilijk is. Maar als je bedenkt dat ik zelf de helft van de tijd niet zo goed weet wat ik voel, vind, denk en wil, word het al een stuk begrijpelijker. Want hoe leg je dat uit aan iemand anders? En wanneer overdrijf je? Iets wat nu verschrikkelijk kan voelen, is over een uur, 10 min of een dag niet meer zo'n big deal. Of misschien wel, dus wat moet je hoe vertellen. Het makkelijkst is om gewoon niks te zeggen als er iets is, te wachten tot het over gaat. Of tot je weet wat het is, maar tegen die tijd lijkt het ook onbelangrijk. Toch zijn dit altijd de dingen die je later weer tegenkomt. En daarom wil ik zo graag gewoon praten en vertellen en communiceren. Maar bah wat is het moeilijk.

Dream as if you'll live forever

Ik geloof dat ik verliefd ben.
Echt verliefd.
En ik geloof dat ik het fijn vind.
Heel fijn.
Kusjes, zachte lippen, een hand om mijn middel, vingertop, lieve lach, grappig hoofd, rare bui, kriebel op mijn arm, nestelen, plannen maken, lekker luchtje, samen dansen, kijken, bekeken worden, lelijke rotfiets, lief smsje,

Maar er zitten natuurlijk ook nadelen aan, want ik weet dat dit niet makkelijk gaat worden. Wij zijn ruziemakers. Altijd geweest en dat zullen we altijd blijven. Maar ik wil nu niet denken aan alle dingen die mis kunnen gaan. We gaan het gewoon doen, en we gaan gewoon samen door alle ellende heen. Puur omdat het het grote geluk in mijn wereld oplevert.
Ik wil nog eventjes verdrinken in de vlinders.

April is the most beautiful month of the year

Yes! Ik was echt jarig net! Vannacht om 12u meteen het eerste smsje binnen, voor het eerst cadeautjes van allebei mijn broertjes (en echt nog hele vette ook), heerlijk uit eten bij de griek en een 'Anouk 19!' geschreven met waxinelichtjes in mijn allereigenste stamkroeg! Het was een supervette dag. En ik geloof echt oprecht dat er speciaal voor mij dit prachtige weer was besteld. Oh ik heb ook chocolat chip cookies gekregen! Vers gebakken en alles, ze zijn werkelijk overheerlijk. Het enige grote nadeel is, dat morgen nu echt verschrikkelijk word. Laat ik me vasthouden aan het feit dat ik volgend jaar weer mag! (en nog een verjaardagsfeestje mag geven natuurlijk) (Oeh en dat ik nu opslag krijg) Maar eerst even slapen.

I can look through glas

Glas fusen en slumpen. Glas snijden en plakken. Glas workshop. Glas, verveling en een camera.

* eindresultaat komt nog!

hello, i love you. won't you tell me your name?

Ok genoeg gezeurd. Ik neem het recht in eigen hand! Vanaf nu ben ik weer lief tegen iedereen, en zet ik me even over die stomme rotbui heen. Zo. Lekker puh.

Gisteravond..
Toen had ik genoeg redenen om me niet geweldig te voelen, en toch heb ik een heerlijke avond gehad. Ik heb kei hard moeten werken, met een hoop Grieks gemompel en gemopper om me heen. Toen hoorde ik dat mijn opa (alweer) in het ziekenhuis lag, en dat werd me bijna eventjes teveel. Gelukkig heb ik heerlijke lieve vrienden, die indertijd knettergaar waren, maar heel erg hun best deden om te zorgen dat ik me beter voelde. Weliswaar heel giechelig en met af en toe ongelofeloos simpele opmerkingen, maar blijkbaar was dat precies wat ik nodig had, samen met een frietje mayo en uitjes, en natuurlijk een grote bak chocolade mousse als toetje.

Nu ga ik even alle dingen doen die ik moet doen! En daarna ga ik genieten van de rest van mijn avond, door een hoop lekkere dingen te maken, te eten, en te kijken.

I'm a horror

En dan BAM is het weer voorbij, dag lieve monster, dag fijne buik. En hoppa het gaat allemaal mis. Nu schrik je je natuurlijk half dood omdat je denkt; oh nee! wat voor vreselijks zou er gebeurd zijn!? Maar er is dus niet eens iets vreselijks gebeurt, en dat maakt het alleen nog maar erger. Pff, ik heb zo'n afschuwelijke schijthekel aan die vage lammige rottige stomheid die ik af en toe voel. Vanochtend was er nog niks aan de hand, gaandeweg de ochtend voelde ik me zelfs gewoon geweldig (een heerlijk zonnetje scheen en ik mocht iets leuks doen op maandag ochtend, ja dan heb je geluk) en toen ineens was het allemaal voorbij, dikke bleuh. Grote lamlendige vervelendheid. Ik ben chagrijnig als de pest, misschien komt het omdat ik vrijdag mijn laatste pil slik, en dus bijna bijna ongesteld word. Misschien komt het door mijn scheve instelling. Ik ben namelijk een persoon, die heel graag plannen maakt. Ik vind het overheerlijk om me ergens op te verheugen en te bedenken wat hoe en wanneer ik alles ga doen. Natuurlijk is dat het stomste wat je kan doen als je mij bent. Want ik ben ook iemand, die het heel erg vervelend vind als iets niet gaat zoals ik het wil. (ik weet het, afschuwelijke eigenschap) En als je alles precies uitplant en je er veel te veel op verheugt mislukt het natuurlijk makkelijk. Het enige probleem is dat er eigenlijk niet eens echt iets mislukte, het was alleen niet zo ge-wel-dig als verwacht. Maar mijn verwachtingen waren ook wel erg hoog. Alleen ik kan hier wel heel vrolijk relatieveren, maar laat dat gevoel ook maar eens daadwerkelijk weg gaan. Ik heb ondertussen zo'n beetje alle mensen in mijn omgeving afgesnauwd om de meest uiteenlopende en onvoorstelbare redenen, en voel me nog steeds niet beter. Ik heb nergens zin in, en al helemaal niet in het schoolwerk wat ik eigenlijk moet doen, en al he-le-maal niet in die stomme vergadering waar ik heen moet. Ik vind mezelf zo zielig.

laughing like a maniac

tralalala. Eigenlijk moet die t met een hoofdletter T, maar ik vind de kleine letter veel mooier. Het is veel te laat en ik moet echt gaan slapen. Maar ik voel me zo heerlijk lekker dat ik eigenlijk gewoon wil wachten tot het over is, want het is zo fijn dat het echt niet heul lang kan duren nog. Geluk is zo'n vaag woord, want het klinkt helemaal niet zo fijn en vet als het eigenlijk is. Sommige woorden zijn zo geweldig (ik kan echt even niet op een geweldig woord komen wat echt jammer is) maar gelukkig is echt geen geweldig woord. En dat vind ik nou zonde, want zo'n woord met zo'n betekenis zou eigenlijk gewoon echt heel vet moeten zijn. Ik heb vandaag even besloten (of bedacht) dat geluk, of ongeluk, word veroorzaakt door een klein monster in je buik. Als er namelijk iets gebeurd waar je ongelukkig van word, gaat dat monster helemaal los. Hij krijst en krabt en stampt en slaat met zijn kleine vuistjes. Dan krijg je zo'n afschuwelijk vervelend gevoel in je buik. En dan ben je dus ongelukkig. Of hij bijt met zijn kleine tandjes en dan moet je gewoon huilen van verdriet. (ik kan er niks aan doen, maar ik vind verdriet echt gewoon een mooi woord, zeg het even hardop en luister; verdriet. Ik vind het mooi) Maar! Soms, dan krult dat kleine monstertje zich gewoon helemaal op, stopt zijn kleine duimpje in zijn mondje, nestelt zich heerlijk in jou buik, en trekt een afschuwelijk aanbiddelijk snoetje (afschuwelijk, aanbiddelijk, en snoetje vind ik ook vette woorden) En hoe dat voelt, een beetje warm op een rare manier. En vooral gewoon heel erg lekker. Dat is dus geluk. Op het moment dat dat beest zich zo vermaakt dat het giechelt, moet jij ook even lachen. Soms om iets grappigs. Soms gewoon om niks. Soms gewoon om iets heerlijks, maar op een heel raar moment zodat het lijkt alsof je om niks lacht. Soms gewoon als je uit de bus stapt op een avond, en in het donker een stukje naar huis loopt. Gewoon ineens. Een lach hardop. Lekker, heerlijk, een lief monster in mijn buik.

feeling inside outside

Alles gaat zo snel en er gebeurt zo veel. Iedere keer denk ik weer dat ik weet wat er aan de hand is in mijn leventje, dat ik alles wel een beetje op een rijtje heb. En dan, pats boem! Gebeurt er weer iets totaal onverwachts, wat m'n hele leven weer op haar kop zet. De gevoelens die daar allemaal bij komen kijken, zijn nog wel het vreemdst. Want, wat zijn gevoelens eigenlijk.. en kan je ze zelf maken? Als je iedere ochtend tegen jezelf zegt; Ik hou van chocolade. Kan je echt niet niet van chocolade houden. Dus als je iedere ochtend tegen jezelf zegt; Ik hou van die meneer. Kan je dan ook echt verliefd worden op die manier? En kan je, als je verliefd bent, van iemand houd, dat ook totaal niet in de gaten hebben? En dan nog iets, wanneer hou je jezelf voor de gek. Want als jij voor jezelf iets kan maken, een gevoel, kan je jezelf toch ook niet voor de gek houden? Wanneer mag je een relatie met iemand hebben, je moet eerst verliefd zijn, van iemand houden, iemand heul leuk vinden. Anders hou je die ander voor de gek. Of jezelf. Maar misschien, gaat het wel dieper? Misschien kies je er wel voor om genoegen te nemen met wat jij voelt, en hoef je dat geen naam te geven. Je hoeft toch niet perse verliefd te zijn? En waarom kunnen er niet gewoon 2 mensen zijn die het samen leuk hebben. Waarom moet het altijd een naam hebben? 'hoe zit het nou tussen jullie' blablabla. Ik snap er niks van! Maar ik ga gewoon lekker leven en voelen, en heel hard proberen om er niet te veel bij na te denken. Want als iets geen zin heeft, is het wel nadenken over gevoelens, die moet je gewoon voelen. En er zoveel mogelijk van genieten. Tralala lekker leven.

tired but inspired

Soms heb je van die avonden, dan ben je gewoon niet te stoppen. Ongelukkig genoeg komen die natuurlijk wel altijd op het verkeerde moment, maar wat kan je anders dan je mee laten voeren in de heerlijke ik-ben-niet-te-stoppen-woehoee! flow, en ervan te genieten zolang hij er is. Dansen is heerlijk, en ik krijg er altijd superveel energie van. Het enige nadeel is dat vieze gezweet, in die vieze warmte, met allemaal vieze plakkerige lichamen om je heen, maar als je dan nog net ietsje harder danst, schreeuwt en springt merk je daar niks van. Blijkbaar werkt het ook goed om na het optreden van o.a. een band die volledig bestaat uit leraren die zich een keer in het jaar volledig uit mogen leven op het podium, gewoon lekker naar je (bijna) lege stamkroeg te gaan, om daar vervolgens te gaan zitten praten tot 4u s'ochtens. Terwijl je eigenlijk om 6u op moet staan. Pfff, ik gunde mezelf 2 uurtjes extra slaap, en ik moet zeggen, dat ik me niet eens zo heel moe voel! Al moet ik dadelijk wel gaan werken, voor de allereerste keer in het griekse restaurant! Dus ik ben al super zenuwachtig, en dus ook niet helemaal super alert enzo. Maar goed, hopelijk komt het goed.

life's too short to not do what you wanna do, so go and get scandaluss

Vandaag zat ik op een forum in een topic; Het het-kan-eigenlijk-niet-maar-ik-heb-het-toch-gedaan topic. En werkelijk, daar staan de meest vreemde verhalen. Dan ga je toch nadenken over alle vage shit die je zelf hebt uitgehaald. Al met al val ik wel mee volgens mij, zeker als ik die verhalen op dat forum lees. Het is vooral zo dat als ik iets niet wil, ik het ook niet (kan?) doe. Zo ben ik bijvoorbeeld toen ik op de basisschool op klarinet les zat en daar echt echt geen zin meer in had (jezus wat was dat vervelend) gewoon niet meer gegaan. Dan ging ik rondjes fietsen of iets anders doen zodat mijn ouders het niet merkten. Uiteindelijk kwamen ze er natuurlijk toch achter, maar ze zijn niet zo boos geworden dat ik ervan heb geleerd. Natuurlijk heb ik ook de nodige gekke dingen gedaan op feestjes, maar ik heb bijvoorbeeld nog nooit iets gestolen, ben nog nooit serieus met de politie in aanraking gekomen, en ben ook nooit agressief ofzo. Al met al mag ik misschien wel trots zijn op mezelf! Alhoewel, dan bedenk ik meteen weer een hoop dingen die ik hier niet eens durf neer te zetten, en die echt niet kunnen.. en waar het hoop mensen ook niet zo blij mee zouden zijn als ze dat wisten. Maar goed dat heeft iedereen wel toch?

I want a home of my own

don't be frightened of turning the page

Als het leuk is is het zo leuk. Zinloze, maar vooral halfslachtige jaloezie. (ik bedoel kom op ik weet niet eens wat dat is! laat staan wat ik ermee moet) Iets missen wat er nooit is geweest, meer willen van wat je al hebt. Niet teveel, toch minder, of anders. Of duidelijker. Duidelijkheid.. Ik heb altijd, met de mensen waar ik het meest om geef ook de vaagste relaties. En dan niet meteen denken aan een verliefdheids-verkering relatie, alle contacten die je hebt zijn een relatie. Een vriendschap, een familielid, en ja het kan dus ook je vriendje zijn, of beste vriend in mijn geval. En bij mij is het dus ook het geval, dat het in de vage relaties best regelmatig misgaat. En ja dat bedoel ik wel als ruzie, maar, hoe maak je ruzie met iemand die niet je vriendje is. En waarvan je dat ook niet zou willen, dat is de vraag. Want dat hoort niet, en dat recht heb je dan misschien ook niet. Dus hoe los je dat op. Gewoon niks zeggen als het misgaat, maar dan kan ik dus niet meer normaal doen, en daar word het niet echt gezelliger op. Uiteindelijk barst de bom toch wel, en dan is het alleen maar erger, grote ruzie, schreeuwen soms, en daarna toch wel weer praten en goedmaken. Gelukkig komt dat dan wel van twee kanten, dus ik ben niet de enige die zich aanstelt. Toen hij en ik, wij allebei dus, single waren, hadden we fijn knuffelaars om te knuffelen. Want wie -single of bezet- heeft er nou geen behoefte aan om af en toe eens lekker geknuffeld te worden, of om zelf iemand half te verstikken. Maar nu heeft hij dus een vriendinnetje, en daarom ben ik nu halfslachtig jaloers. Want, ik ben sowieso bang om mijn lieve knuffelaar kwijt te raken, mijn maatje, mijn praatpaal, mijn veel (als in mijn alles, maar dat is hij nou ook weer niet.. dus daarom leek veel me wel een goed alternatief). En ik ben echt blij voor hem, want ik denk dat dit heel goed is voor zijn vrolijkheidsgehalte en gelukkigheid. Maar misschien ook weer niet, want ze is nogal een slettie bettie. Dus dat is ook weer link. En dan misschien nog wel het grootste issue. Raak ik hem nu kwijt? En als ik hem dan niet kwijt raak, is dat goed.. Want namelijk, als wij gewoon wij blijven, kan ik me niet voorstellen dat zijn relatie geweldig is. Maar ja, als wij niet wij blijven, wat moet ik dan! Dus het is sowieso niet goed. De vraag is dus alleen, wie heeft er pech? Maar goed, dit zal wel een typisch geval zijn van; de tijd zal het leren. Wat ik echt maar een rare zin vind trouwens.

stil smoke is beautiful to watch

Over verslavingen gesproken, waar kan je allemaal wel niet verslaafd aan zijn? Mensen zeggen wel eens dat ik verslaafd ben aan de blistex, mijn heerlijke lippenspul waar ik eerlijk gezegd ook niet zonder kan. Misschien ben ik ook wel verslaafd aan chocolade, dat zeg ik tenminste altijd, maar tja als meisje heb je wel een reputatie hoog te houden, en ik vind chocolade ook echt superlekker! Over uitroeptekens gesproken, daar ben ik dus blijkbaar ook verslaafd aan. Toen ik een keertje een uitnodigings mailtje voor mijn verjaardag had gestuurd, wat dus ook echt alleen uitroeptekens bevatte, en nee helemaal geen punten. (Ik weet niet 100% zeker of dit waar is maar het klinkt wel zo leuk om te zeggen) Zei een vriendin tegen mij dat ik ook gewoon echt zo praatte, wat ook wel zo is, maar dat vind ik toch maar een beetje raar. Sowieso omdat mensen mij de helft van de tijd niet volgen blijkbaar, maar de verhaaltjes hier toch schijnbaar redelijk duidelijk zijn. Ik dwing in ieder geval zeker 1 persoon om ze te lezen, zodat ik zeker weet dat ik geen afschuwelijk belachelijke dingen fout schrijf. Maar! verslavingen, misschien is praten over het algemeen wel ook echt een verslaving van mij, ik vind het in ieder geval wel heerlijk om te doen, en ik kan er altijd maar moeilijk mee ophouden.

Volgens wikipedia; Verslaving is een toestand waarin een persoon fysiek en/of mentaal van een gewoonte of stof afhankelijk is, zodanig dat hij/zij deze gewoonte of stof niet, of heel moeilijk los kan laten. Het gedrag van de persoon is voornamelijk gericht op het verkrijgen en innemen van het middel, of het handelen naar de gewoonte, ten koste van de meeste andere activiteiten.

De van dale geeft natuurlijk een veel compactere betekenis; ver·slaafd niet in staat los te komen van de genoemde gewoonte

Maar, als vaste roker, ben je verslaafd toch? dat zou betekenen dat je niet dat stoppen, tenminste dat staat daar dan. Tot op het punt dat je dat wel kan, want dan ben je dus niet meer verslaafd. Hmm.. die grens vind ik maar een beetje vaag. Maar de hele reden dat ik zo over verslavingen ging nadenken, was omdat mijn allerbeste vriend hartstikke stiekem gestopt is met roken, en dat hij het nu al bijna een week volhoud, terwijl hij nog steeds 8 sigaretten in een pakje op zijn kamer heeft liggen. En hij is echt een van de minst wilskrachtige mensen die ik ken. Dus ik vond het nogal bewonderenswaardig! Dus bij deze publiceer ik officieel het grote compliment, dat ik super trots ben!

Ja en nu moet je wel volhouden..

I think I'm gonna die

'Ik denk dat ik doodga' Dat zei een vriendinnetje vandaag tegen mij, omdat ze dacht dat ze nog een uur ICT niet zou overleven. Ze had gelijk natuurlijk, over het doodgaan dan, maar dat gaat wel echt pas gebeuren als ze 200 is ofzo. Want tegen de tijd dat wij zo oud zijn, kunnen ze natuurlijk vanalles om te zorgen dat we langer leven. De vraag is alleen of ik daar blij mee ben. Stel je voor dat je 200 jaar oud bent, dan heb je dus ook 200 jaar aan herinneringen! Wat zou je dan onthouden, en wat niet? Je eerste woordje, je eerste kus, je eerste keer roken, je eerste keer verliefd, of misschien wel, je (eerste) huwelijk, je eerste keer zwanger, het eerste woordje van je eerste kindje.. Of misschien wel, je eerste kleinkind, alle mensen om je heen die slechter worden, en uiteindelijk doodgaan. Oh wat ik nu bedenk ga ik niet eens opschrijven, dat is veel te deprimerend. Ik vind het dus ook steeds deprimerender, of laten we zeggen, minder leuk worden.. die herinneringen. En natuurlijk, hoe ouder je word, hoe minder je kan. Al is dat misschien ook weer een beetje omstreden. Want als ze ons kunnen laten leven, zullen ze ons ook kunnen entertainen. Ik vraag me af hoe de wereld er over 100 jaar uitziet.

it seemed like the perfect moment

Wanneer kan je nou harder genieten van prachtige sneeuwfoto's, als je weet dat het binnenkort weer lekker warm word!

this distance between us makes me want you more

Door de ziekte kreeg ik echt een dikke schrijvers blokkade, maar volgens mij bewijst dit berichtje dan toch echt dat ik weer helemaal beter ben! Hurray! En, zeker niet minder belangrijk (en beter worden was echt heel belangrijk) het wordt lente!! Ja die krijgt zeker weten twee uitroep tekens, ik weet dat ik daar af en toe iets te scheutig mee ben, maar hallo lente! Hij moet gewoon weer. Toen ik maandag ochtend om 6u mijn bed uit was gekomen, met heel veel moeite, trok ik zo rond 7u de voordeur open, met een stevig aura van monday-blues om me heen. Totdat......... ik zag dat het licht was! Jawel, dat lees je goed, geen schemer, geen donker, geen natte dauw, geen witte sneeuw, geen glinsterende kristallen, licht! Ik ben zo blij dat ik niet op kan houden met dingen uitroepen! De blues gleed op slag als een zijden laken van me af (zijden lakens vallen altijd zo mooi) en ik kreeg op slag een goed humeur. En let wel, het was de maandag ochtend na de vakantie die ik ziek was geweest. Nou vraag ik je, wat een beetje licht al niet met je kan doen. Het voelde heerlijk en geweldig, en ik weet niet helemaal zeker of het echt waar is. Maar het lijkt heel zeker minder koud, ik ben vandaag zelfs op flatjes naar school geweest! Weliswaar met sokken erin, maar laten we dat nou eventjes vergeten.

Ik heb zojuist even opgezocht dat de lente pas officieel begint op 20 maart, dus dan moeten we toch nog eventjes wachten. Maar je weet wat ze zeggen; de voorpret is vaak het allerleukste! Nou geld dit natuurlijk niet echt voor de lente, maar ik wil alleen maar zeggen, geniet! Ja echt, nog een uitroepteken. Misschien ben ik verslaafd.

can't stand

Wederom op school aan het schrijven. Ik ben de hele afgelopen week ziek geweest en heb dus niet alleen alle carnavals activiteiten gemist, maar loop nu ook gigantisch achter met, nouja alles dus. Ik was van plan om lekker vooruit te gaan werken voor school, eindelijk mijn zelfbeeld te maken en aan nog een duizend andere dingen te beginnen. Voor JongNederland lekker wat leuke dingen zoeken om te doen op de groep en voor mijn werkgroepen natuurlijk. En dan heb ik het nog alleen over dingen die toch moeten gebeuren. Maar er was dus ook een grote, grote berg met dingen die ik graag wilde doen! Appeltaart bakken, mijn tijdschriften herlezen, alle leuke dingen eruitscheuren en bewaren in de klapper die ik daarvoor heb, alle modereportages verzamelen en in mijn plakboek plakken, de ondertussen tot beangstigende grootte gegroeide stapel knipsels in weer een ander plakboek plakken, enzovoort enzovoort. Van al die dingen heb ik dus niks kunnen doen! Ik kon alleen maar lamlendig op de bank en in bed hangen. Het was en is nog steeds afschuwelijk frusterend. Ik heb zelfs mijn eigen bruiloft gemist! Die was namelijk gepland op carnavals maandag, met een allerliefste vriend van mij. Met bruidsboeket en tule en hoge hoed. Maar nouja, zelfs dat was me niet gegunt.

oh stop it; you talk to much

Een zelfbeeld. Wie ik ben. Wie ben ik? Wat doe ik. Wat zijn mijn goede eigenschappen. Allemaal moeilijke vragen, die toch zo simpel klinken. Ik moet voor mijn portfolio laten zien wie ik ben, en wat mijn goede eigenschappen zijn. Maar jeetje, ik wist niet dat er iets zo moeilijk kon zijn! Hoe moet ik nou weten waar ik goed in ben, hoe moet ik nou weten wie ik ben? We hebben het 'kwaliteitenspel' gedaan, en dat is iets wat ik aan kan raden. Je krijgt een grote stapel kaartjes, op ieder kaartje staat een kwaliteit, en die moet uitgedeelt aan iemand in de groep. Dus aan het einde van het spel, had ik een stapeltje (jawel! een heel, echt stapeltje!) voor mijn neus liggen, met mijn kwaliteiten erop. Nou is het enige nadeel, dat mijn klasgenoten niet echt betrouwbaar zijn wat dat betreft. En dat ik zelf een selectie moet maken van wat waar is, en het belangrijkste. En dit moet ik dan weer gaan geven, voor in mijn portfolio. Jeutje.. Ik heb geen flauw idee, maar foto's en filmpjes vind ik altijd prettig om te bekijken. Veel prettiger dan lappen tekst lezen. Dus ga ik daar maar voor.

Ik bedenk net dat dat best een beetje ironisch is. Want wat laat ik zien op mijn blog? Dikke lappen tekst. Maar goed ik vind het leuk om te schrijven, en dwing niemand te lezen. Dus dan mag het! Al moet ik in het vervolg toch maar meer plaatjes posten dan.

happy belated valentines, je t'aime.

Ik kan natuurlijk niet over studio ghibli schrijven zonder het te hebben over My neighbour Totoro.
Alleen al de soundtrack, dit moet wel de meest lieflijke schreeuw film zijn die er bestaat. Het gaat eigenlijk alleen over twee meisjes, die in het begin alleen maar rondrennen en, ja schreeuwen dus. En ik weet niet hoe dat over het algemeen zit, maar ik vind het heerlijk om naar kleine kinderen te kijken! Zeker als ze aan het lachen, giechelen of koprollen zijn. En zelfs dat geschreeuw is niet erg, als je weet dat jij ze niet rustig hoeft te krijgen! Dit is dan wel weer een ongelofelijke meisjes film. Maar goed je hebt ook jongens films, en die hoef ik dan weer niet te zien. Ik heb me al voorgenomen om als ik me ooit niet lekker voel, dit fragmentje te kijken. Want het kleine meisje; Mei, lacht echt overheerlijk! Het hoogtepunt zit dan ook op 3:50. Stiekem spoel ik dit altijd even terug, zodat ik het dubbel kan kijken. En om nog maar even terug te komen op het schreeuwen, zie 5:30. Dit is ook weer een waar-gaat-dit-nou-over!? film. Maar jeetje wat heb ik gelachen.

Castle in the sky

Een luchtschip wordt aangevallen door piraten. De bewusteloze Sheeta valt uit het schip in de armen van de jongen Pazu. Ze moeten vluchten voor zowel de luchtpiraten als het leger, omdat Sheeta een magische hanger bezit. Deze steen is de sleutel tot het legendarische koninkrijk Laputa, een luchtkasteel dat zich op een zwevend eiland bevindt.

Dit staat op de achterkant van de dvd van Castle in the sky. Daar is toch niks van te begrijpen of wel soms! Ik vind het nog steeds ongelofelijk hoe vaag en geweldig de films van studio ghibli zijn. En heb net voor het eerst Castle in the sky gekeken, ook weer een geweldige feel good movie. Ik heb ondertussen wel een beetje ervaring met anime. En het enige wat altijd gebeurt als ik zo'n film heb gezien is dat ik minstens 10min nadat hij af is gelopen nog steeds zo zit van.. heh..?
Waar sloeg dat nou op?
Waar ging dat nou over?
Maar vooral, yess dat was leuk! Ik houd altijd een lekker gevoel over aan zo'n film. Het is gewoon heerlijk om naar te kijken! ook al gaat het dan helemaal nergens over.

Mijn allerlievelingste is toch echt spirited away, misschien omdat dat de eerste anime is die ik ooit heb gezien. Misschien omdat hij gewoon echt het allergeweldigst is van allemaal. Voor zover ik films heb gezien, is er altijd een hoofdpersoon met een probleem dat uiteindelijk opgelost word. En natuurlijk is er altijd een slechterik aanwezig, in wat voor vorm dan ook. Maar in deze film waren geen slechte mensen, of wezens. Iedereen was gewoon, wat je bent. En natuurlijk heeft iedereen goede en slechte kanten, en bij sommige personages kwamen de slechte kanten ook wel iets meer naar voren. Maar ik vond het geweldig dat het niet zo zwart wit was. Jij bent fout, en jij bent goed. Want zo simpel is het nou eenmaal niet. Er zijn alleen maar mensen die beslissingen maken. En mensen die die beslissingen beoordelen. Want dat is wat wij allemaal doen, keihard oordelen. En de hoofdpersoon in deze film. De allerliefste Chihiro, doet dat totaal niet. Misschien vind ik hem daarom zo geweldig. Of misschien wel, door de geweldige prachtige beelden. Die echt zo onvoorstelbaar zijn af en toe. Dat je je afvraagt in wat voor toestand ze zijn bedacht. Het enige wat je moet doen als je deze films gaat kijken, is ze gewoon in het Japans kijken! Alleen al dat taaltje maakt ze echt 1000 keer leuker! Die Jappaners praten niet, ze schreeuwen alleen maar. Geweldig.

It's not my fault it's how I'm programmed to function

Dit ken ik eigenlijk helemaal niet, ik heb ook geen flauw idee hoe ik eraan kom eerlijk gezegd. Maar de lyrics slaan echt veel te erg op mijn situatie op dit moment. En aan de ene kant vind ik het altijd geweldig, als muziek je emotioneel zo kan raken. En dat het net is alsof de artiesten het nummer geschreven hebben voor jou. Dat is de beste muziek. Maar aan de andere kant, kunnen sommige nummers op die manier je hele humeur verpesten. Of dat je iets niet meer kan luisteren, omdat er verschrikkelijke herinneringen aanzitten. Maar dit werkt natuurlijk ook weer twee kanten op. Van sommige muziek krijg je een dikke boost. Die je hele dag beter, mooier, prachtiger, heerlijker maakt. Maar als ik ooit in een melancholieke bui ben, is dit wel perfect om te zwelgen in zelfmedelijden. Af en toe moet dat even, en dan is het heerlijk. Zeker met dit soort achtergrond muziek. Alleen nu even niet! Dus ga ik dadelijk dit wel luisteren.
Dat is nou echte tralala-draai-een-rondje-en-dans muziek!

But suddenly I feel the shining sun

Nog nooit was 8 uur zo vroeg, zeker niet als je wakker word tussen twee warme lijven in. Oh wat wilde ik graag niet opstaan vanochtend. Op dit moment zit ik, nog steeds halfdronken, achter de computer op school. Godzijdank hoeven we niks zinnigs te doen vandaag. Ofja, kan je heel makkelijk net doen alsof je iets zinnigs aan het doen bent. Er zit tandenpasta op mijn vestje, en ik heb een droge mond. Ik geloof dat ik verliefd ben op digital love. En ik heb zin om verliefd te worden op een echt, leuk persoon.

.

Last night I had a dream about you

In this dream I'm dancing right beside you

And it looked like everyone was having fun

the kind of feeling I've waited so long

Don't stop come a little closer

As we jam the rythm gets stronger

There's nothing wrong with just a little little fun

We were dancing all night long

The time is right to put my arms around you

You're feeling right

You wrap your arms around too

But suddenly I feel the shining sun

Before I knew it this dream was all gone

Ooh I don't know what to do

About this dream and you

I wish this dream comes true

Ooh I don't know what to do

About this dream and you

We'll make this dream come true

Why don't you play the game ?

Lord have mercy upon my sool!

Gossip girl, geen nieuwe afleveringen tot maart! Op slag val ik in een diep gat.
Gelukkig bestaan er nog Fora en Youtube <3

Meest geweldige moment

En natuurlijk; de bloopers

I'm gonna take a look at the moon

Iedereen heeft tegenwoordig wel een mening over valentijn, de meeste mensen vinden het maar commerciële onzin. Wat natuurlijk helemaal waar is. Maar toch, stiekem, zou ik het echt geweldig vinden om ook maar iets te ontvangen! Oh hoe heerlijk zou het zijn om een echt, anoniem kaartje te krijgen! Je moet toegeven dat dit alleen maar leuk, spannend en vlinder opwekkend kan zijn. Alleen overkomt dit waarschijnlijk zo weinig mensen, dat de meerderheid er de lol niet meer van inziet. Maar ik ga er vol goede moed iets van proberen te maken! Ik heb morgen avond namelijk een feestje in Den Bosch; Mysterious Valentine, Love is in the air! Ik heb gehoord dat je kan speeddaten en trouwen, voor ieder wat wils dus. Ik vind het best een beetje spannend, en hoop heel erg dat ik na een nacht doorhalen in Eindhoven (aangezien er geen treinen rijden naar het gat dat mijn woonplaats heet) nog een beetje aanspreekbaar op school verschijn de volgende dag. Voordeel is dat het feest word georganiseerd in opdracht van diezelfde school, door een paar klasgenoten, en ook nog voor het goede doel. Dus dat moet wel goedkomen?

If the Scatman can do it so can you!

Het is ongelofelijk hoe uitputtend het is om keer op keer op de meest verrassende momenten weer intens verdrietig te worden. Maar toch, hoe vaker het gebeurd, hoe beter je merkt, dat het toch iedere keer, een heel klein beetje minder word. In het begin, als je eenmaal aan het huilen bent hou je de rest van de avond niet meer op. Gister avond stond ik na een uurtje alweer te dansen op Scatman John.
En dat vind ik wonderbaarlijk en heerlijk. Er komt weer een beetje yes-gevoel terug. Ik kan het wel, ik kom erbovenop. Mijn allerliefste vrienden, die met mij feesten, die de polonaise lopen achter de bar van een cafe waar ik nog nooit ben geweest. Diezelfde vrienden proberen allemaal het beste te doen als ze zien dat ik verdrietig ben. Een dronken meisje dat schreeuwend naar je toe komt om te roepen dat je niet verdrietig moet zijn, en je vervolgens bijna tegen de grond gooit in een omhelzing van heb-ik-jou-daar. En je beste vriend die je troost en met je praat. Keer op keer, toch gewoon weer. Die knuffels, die blikken en schouderklopjes. Die brede glimlach als ze zien dat je na een huilbui toch weer kan lachen. Yesss.

I'm the Scatman

Ski-Bi dibby dib yo da dub dub
Yo dab dub dub
Ski-Bi dibby dib yo da dub dub
Yo dab dub dub

B-B-B-Be Bop a Bodda Bop
Bop a Bodda Bop
Be Bop a Bodda Bop
Bop a Bodda Boop
B-B-B-Be Bop a Bodda Bop
Bop a Bodda Boop
Be Bop a Bodda Bop
Bop a Bodda Bop

Everybody stutters one way or the other
So check out my message to you.
As a matter of fact I don't let nothin' hold you back.
If the Scatman can do it so can you.

Feeling me, feeling you.

Soms, kan je zo blij worden van iets heel kleins. En dat is geweldig. Maar soms, kan je ook zo afschuwelijk verdrietig worden van misschien nog wel iets kleiners. En dat, is gewoon deprimerend.
Boerenbal, kielen en rode zakdoeken. En natuurlijk de traditionele kroegentocht door alle meer leeg dan volle kroegen van ons geweldige uitgaansleven.
Ja het blijft toch maandag, dus ook de groep waarmee ik op stap was was niet super groot.
En dan mag ik er even bij vertellen, dat de tot voor kort liefde van mijn leven er ook bij was. Dat is dus het grote nadeel van verliefd worden op je beste vriend. Maar ik zat nog helemaal in de ik-kan-het! spirit, en was bezig met een geweldige avond hebben.
Toen opeens!! ja dit klinkt heel dramatisch, en dat is het dus totaal niet. Maar ik was compleet en totaal van de kaart. We waren net in de vierde kroeg aangekomen. Met z'n allen naar de bovenverdieping, waar de paal die daar stond natuurlijk meteen besprongen werd. Grappig, grote glimlach. BAM! grote glimlach? grote glimlach. Ja, daar schrik je van. Ik tenminste. Voor iedereen die het nog niet begrepen heeft, het enige wat er gebeurde; was dat mijn voormalige grote liefde breed naar mij glimlachte. En dat hakte er zo verrassend hard in, dat ik dus compleet en totaal van de kaart was.
Iedere keer als je denkt, yess.. het gaat beter! yess.. ik word beter! yess.. het komt goed!
Gebeurt er weer zoiets stoms, en dan heb ik altijd het gevoel dat ik weer he-le-maal overnieuw moet beginnen! Verdrietig makend.

Can I? I can!

Jeetje! Het begin is altijd het moeilijkst! ik wil echt opschrijven wat er dit weekend gebeurd is.. maar ik ben ondertussen al minstens 5x opnieuw begonnen! Het is ook een beetje raar, maar ik werd er zo gelukkig van!

Ik heb sinds mijn 15e eigenlijk altijd een vriendje gehad, nou heb ik er in de drie jaar die zijn verstreken ook maar drie versleten. Dus dat valt op zich nog wel mee. Maar ik ben het in ieder geval niet gewend om alleen te zijn!

Nou heb ik een hele grote vriendengroep waar ik altijd mee ga indrinken en stappen op zaterdag, maar meestal blijf ik toch een beetje bij dezelfde, en dan vooral per avond eenzelfde persoon hangen. Waarom dat is? vraag het niet aan mij! Misschien heeft het iets te maken met het feit dat als je, aan het begin van de avond al een leuk gesprek hebt, dit meestal alleen maar leuker en grappiger word naarmate de avond vordert. Dus je stop ook niet meer met praten dan.

Maar zaterdag, of eigenlijk zondag ochtend. Zat ik in mijn stamkroeg. En ik kwam tot de conclusie dat ik nog nooit met zoveel verschillende mensen had gepraat! en waarschijnlijk ook nog nooit met zoveel verschillende mensen, op zoveel verschillende plekken was geweest!

En op een hele rare (misschien wel ongelofelijk verknipte) manier, maakte dit me zo blij!
Het betekent namelijk dat ik het ook alleen kan! En dat is iets waar ik bang voor ben vanaf het moment dat ik weer single werd. Dat ik het niet alleen kan.

Maar toen ik daar zat, rond een uur of 7, besefte ik dat ik mezelf een geweldige avond had bezorgd. En ik heb me in lange tijd niet zo goed, gelukkig, en zelfverzekerd gevoeld.

Yes! I can!

First Thing

Dit is echt de allereerste keer dat ik iets probeer te schrijven,
dus ik ben best een beetje nerveus. 

Maar toen we voor school een site moesten maken voor ons portfolio,
dacht ik dat ik dan ook eindelijk maar eens moest beginnen met een eigen blog.

http://sites.google.com/site/graphicjunkie2/Home

Work in progress ;)
Het eerste wat ik moet doen is een zelfbeeld maken. 

Dus zul je binnenkort kunnen bekijken wie ik ben en wat ik doe.