I can look through glas

Glas fusen en slumpen. Glas snijden en plakken. Glas workshop. Glas, verveling en een camera.

* eindresultaat komt nog!

hello, i love you. won't you tell me your name?

Ok genoeg gezeurd. Ik neem het recht in eigen hand! Vanaf nu ben ik weer lief tegen iedereen, en zet ik me even over die stomme rotbui heen. Zo. Lekker puh.

Gisteravond..
Toen had ik genoeg redenen om me niet geweldig te voelen, en toch heb ik een heerlijke avond gehad. Ik heb kei hard moeten werken, met een hoop Grieks gemompel en gemopper om me heen. Toen hoorde ik dat mijn opa (alweer) in het ziekenhuis lag, en dat werd me bijna eventjes teveel. Gelukkig heb ik heerlijke lieve vrienden, die indertijd knettergaar waren, maar heel erg hun best deden om te zorgen dat ik me beter voelde. Weliswaar heel giechelig en met af en toe ongelofeloos simpele opmerkingen, maar blijkbaar was dat precies wat ik nodig had, samen met een frietje mayo en uitjes, en natuurlijk een grote bak chocolade mousse als toetje.

Nu ga ik even alle dingen doen die ik moet doen! En daarna ga ik genieten van de rest van mijn avond, door een hoop lekkere dingen te maken, te eten, en te kijken.

I'm a horror

En dan BAM is het weer voorbij, dag lieve monster, dag fijne buik. En hoppa het gaat allemaal mis. Nu schrik je je natuurlijk half dood omdat je denkt; oh nee! wat voor vreselijks zou er gebeurd zijn!? Maar er is dus niet eens iets vreselijks gebeurt, en dat maakt het alleen nog maar erger. Pff, ik heb zo'n afschuwelijke schijthekel aan die vage lammige rottige stomheid die ik af en toe voel. Vanochtend was er nog niks aan de hand, gaandeweg de ochtend voelde ik me zelfs gewoon geweldig (een heerlijk zonnetje scheen en ik mocht iets leuks doen op maandag ochtend, ja dan heb je geluk) en toen ineens was het allemaal voorbij, dikke bleuh. Grote lamlendige vervelendheid. Ik ben chagrijnig als de pest, misschien komt het omdat ik vrijdag mijn laatste pil slik, en dus bijna bijna ongesteld word. Misschien komt het door mijn scheve instelling. Ik ben namelijk een persoon, die heel graag plannen maakt. Ik vind het overheerlijk om me ergens op te verheugen en te bedenken wat hoe en wanneer ik alles ga doen. Natuurlijk is dat het stomste wat je kan doen als je mij bent. Want ik ben ook iemand, die het heel erg vervelend vind als iets niet gaat zoals ik het wil. (ik weet het, afschuwelijke eigenschap) En als je alles precies uitplant en je er veel te veel op verheugt mislukt het natuurlijk makkelijk. Het enige probleem is dat er eigenlijk niet eens echt iets mislukte, het was alleen niet zo ge-wel-dig als verwacht. Maar mijn verwachtingen waren ook wel erg hoog. Alleen ik kan hier wel heel vrolijk relatieveren, maar laat dat gevoel ook maar eens daadwerkelijk weg gaan. Ik heb ondertussen zo'n beetje alle mensen in mijn omgeving afgesnauwd om de meest uiteenlopende en onvoorstelbare redenen, en voel me nog steeds niet beter. Ik heb nergens zin in, en al helemaal niet in het schoolwerk wat ik eigenlijk moet doen, en al he-le-maal niet in die stomme vergadering waar ik heen moet. Ik vind mezelf zo zielig.

laughing like a maniac

tralalala. Eigenlijk moet die t met een hoofdletter T, maar ik vind de kleine letter veel mooier. Het is veel te laat en ik moet echt gaan slapen. Maar ik voel me zo heerlijk lekker dat ik eigenlijk gewoon wil wachten tot het over is, want het is zo fijn dat het echt niet heul lang kan duren nog. Geluk is zo'n vaag woord, want het klinkt helemaal niet zo fijn en vet als het eigenlijk is. Sommige woorden zijn zo geweldig (ik kan echt even niet op een geweldig woord komen wat echt jammer is) maar gelukkig is echt geen geweldig woord. En dat vind ik nou zonde, want zo'n woord met zo'n betekenis zou eigenlijk gewoon echt heel vet moeten zijn. Ik heb vandaag even besloten (of bedacht) dat geluk, of ongeluk, word veroorzaakt door een klein monster in je buik. Als er namelijk iets gebeurd waar je ongelukkig van word, gaat dat monster helemaal los. Hij krijst en krabt en stampt en slaat met zijn kleine vuistjes. Dan krijg je zo'n afschuwelijk vervelend gevoel in je buik. En dan ben je dus ongelukkig. Of hij bijt met zijn kleine tandjes en dan moet je gewoon huilen van verdriet. (ik kan er niks aan doen, maar ik vind verdriet echt gewoon een mooi woord, zeg het even hardop en luister; verdriet. Ik vind het mooi) Maar! Soms, dan krult dat kleine monstertje zich gewoon helemaal op, stopt zijn kleine duimpje in zijn mondje, nestelt zich heerlijk in jou buik, en trekt een afschuwelijk aanbiddelijk snoetje (afschuwelijk, aanbiddelijk, en snoetje vind ik ook vette woorden) En hoe dat voelt, een beetje warm op een rare manier. En vooral gewoon heel erg lekker. Dat is dus geluk. Op het moment dat dat beest zich zo vermaakt dat het giechelt, moet jij ook even lachen. Soms om iets grappigs. Soms gewoon om niks. Soms gewoon om iets heerlijks, maar op een heel raar moment zodat het lijkt alsof je om niks lacht. Soms gewoon als je uit de bus stapt op een avond, en in het donker een stukje naar huis loopt. Gewoon ineens. Een lach hardop. Lekker, heerlijk, een lief monster in mijn buik.

feeling inside outside

Alles gaat zo snel en er gebeurt zo veel. Iedere keer denk ik weer dat ik weet wat er aan de hand is in mijn leventje, dat ik alles wel een beetje op een rijtje heb. En dan, pats boem! Gebeurt er weer iets totaal onverwachts, wat m'n hele leven weer op haar kop zet. De gevoelens die daar allemaal bij komen kijken, zijn nog wel het vreemdst. Want, wat zijn gevoelens eigenlijk.. en kan je ze zelf maken? Als je iedere ochtend tegen jezelf zegt; Ik hou van chocolade. Kan je echt niet niet van chocolade houden. Dus als je iedere ochtend tegen jezelf zegt; Ik hou van die meneer. Kan je dan ook echt verliefd worden op die manier? En kan je, als je verliefd bent, van iemand houd, dat ook totaal niet in de gaten hebben? En dan nog iets, wanneer hou je jezelf voor de gek. Want als jij voor jezelf iets kan maken, een gevoel, kan je jezelf toch ook niet voor de gek houden? Wanneer mag je een relatie met iemand hebben, je moet eerst verliefd zijn, van iemand houden, iemand heul leuk vinden. Anders hou je die ander voor de gek. Of jezelf. Maar misschien, gaat het wel dieper? Misschien kies je er wel voor om genoegen te nemen met wat jij voelt, en hoef je dat geen naam te geven. Je hoeft toch niet perse verliefd te zijn? En waarom kunnen er niet gewoon 2 mensen zijn die het samen leuk hebben. Waarom moet het altijd een naam hebben? 'hoe zit het nou tussen jullie' blablabla. Ik snap er niks van! Maar ik ga gewoon lekker leven en voelen, en heel hard proberen om er niet te veel bij na te denken. Want als iets geen zin heeft, is het wel nadenken over gevoelens, die moet je gewoon voelen. En er zoveel mogelijk van genieten. Tralala lekker leven.

tired but inspired

Soms heb je van die avonden, dan ben je gewoon niet te stoppen. Ongelukkig genoeg komen die natuurlijk wel altijd op het verkeerde moment, maar wat kan je anders dan je mee laten voeren in de heerlijke ik-ben-niet-te-stoppen-woehoee! flow, en ervan te genieten zolang hij er is. Dansen is heerlijk, en ik krijg er altijd superveel energie van. Het enige nadeel is dat vieze gezweet, in die vieze warmte, met allemaal vieze plakkerige lichamen om je heen, maar als je dan nog net ietsje harder danst, schreeuwt en springt merk je daar niks van. Blijkbaar werkt het ook goed om na het optreden van o.a. een band die volledig bestaat uit leraren die zich een keer in het jaar volledig uit mogen leven op het podium, gewoon lekker naar je (bijna) lege stamkroeg te gaan, om daar vervolgens te gaan zitten praten tot 4u s'ochtens. Terwijl je eigenlijk om 6u op moet staan. Pfff, ik gunde mezelf 2 uurtjes extra slaap, en ik moet zeggen, dat ik me niet eens zo heel moe voel! Al moet ik dadelijk wel gaan werken, voor de allereerste keer in het griekse restaurant! Dus ik ben al super zenuwachtig, en dus ook niet helemaal super alert enzo. Maar goed, hopelijk komt het goed.

life's too short to not do what you wanna do, so go and get scandaluss

Vandaag zat ik op een forum in een topic; Het het-kan-eigenlijk-niet-maar-ik-heb-het-toch-gedaan topic. En werkelijk, daar staan de meest vreemde verhalen. Dan ga je toch nadenken over alle vage shit die je zelf hebt uitgehaald. Al met al val ik wel mee volgens mij, zeker als ik die verhalen op dat forum lees. Het is vooral zo dat als ik iets niet wil, ik het ook niet (kan?) doe. Zo ben ik bijvoorbeeld toen ik op de basisschool op klarinet les zat en daar echt echt geen zin meer in had (jezus wat was dat vervelend) gewoon niet meer gegaan. Dan ging ik rondjes fietsen of iets anders doen zodat mijn ouders het niet merkten. Uiteindelijk kwamen ze er natuurlijk toch achter, maar ze zijn niet zo boos geworden dat ik ervan heb geleerd. Natuurlijk heb ik ook de nodige gekke dingen gedaan op feestjes, maar ik heb bijvoorbeeld nog nooit iets gestolen, ben nog nooit serieus met de politie in aanraking gekomen, en ben ook nooit agressief ofzo. Al met al mag ik misschien wel trots zijn op mezelf! Alhoewel, dan bedenk ik meteen weer een hoop dingen die ik hier niet eens durf neer te zetten, en die echt niet kunnen.. en waar het hoop mensen ook niet zo blij mee zouden zijn als ze dat wisten. Maar goed dat heeft iedereen wel toch?

I want a home of my own

don't be frightened of turning the page

Als het leuk is is het zo leuk. Zinloze, maar vooral halfslachtige jaloezie. (ik bedoel kom op ik weet niet eens wat dat is! laat staan wat ik ermee moet) Iets missen wat er nooit is geweest, meer willen van wat je al hebt. Niet teveel, toch minder, of anders. Of duidelijker. Duidelijkheid.. Ik heb altijd, met de mensen waar ik het meest om geef ook de vaagste relaties. En dan niet meteen denken aan een verliefdheids-verkering relatie, alle contacten die je hebt zijn een relatie. Een vriendschap, een familielid, en ja het kan dus ook je vriendje zijn, of beste vriend in mijn geval. En bij mij is het dus ook het geval, dat het in de vage relaties best regelmatig misgaat. En ja dat bedoel ik wel als ruzie, maar, hoe maak je ruzie met iemand die niet je vriendje is. En waarvan je dat ook niet zou willen, dat is de vraag. Want dat hoort niet, en dat recht heb je dan misschien ook niet. Dus hoe los je dat op. Gewoon niks zeggen als het misgaat, maar dan kan ik dus niet meer normaal doen, en daar word het niet echt gezelliger op. Uiteindelijk barst de bom toch wel, en dan is het alleen maar erger, grote ruzie, schreeuwen soms, en daarna toch wel weer praten en goedmaken. Gelukkig komt dat dan wel van twee kanten, dus ik ben niet de enige die zich aanstelt. Toen hij en ik, wij allebei dus, single waren, hadden we fijn knuffelaars om te knuffelen. Want wie -single of bezet- heeft er nou geen behoefte aan om af en toe eens lekker geknuffeld te worden, of om zelf iemand half te verstikken. Maar nu heeft hij dus een vriendinnetje, en daarom ben ik nu halfslachtig jaloers. Want, ik ben sowieso bang om mijn lieve knuffelaar kwijt te raken, mijn maatje, mijn praatpaal, mijn veel (als in mijn alles, maar dat is hij nou ook weer niet.. dus daarom leek veel me wel een goed alternatief). En ik ben echt blij voor hem, want ik denk dat dit heel goed is voor zijn vrolijkheidsgehalte en gelukkigheid. Maar misschien ook weer niet, want ze is nogal een slettie bettie. Dus dat is ook weer link. En dan misschien nog wel het grootste issue. Raak ik hem nu kwijt? En als ik hem dan niet kwijt raak, is dat goed.. Want namelijk, als wij gewoon wij blijven, kan ik me niet voorstellen dat zijn relatie geweldig is. Maar ja, als wij niet wij blijven, wat moet ik dan! Dus het is sowieso niet goed. De vraag is dus alleen, wie heeft er pech? Maar goed, dit zal wel een typisch geval zijn van; de tijd zal het leren. Wat ik echt maar een rare zin vind trouwens.

stil smoke is beautiful to watch

Over verslavingen gesproken, waar kan je allemaal wel niet verslaafd aan zijn? Mensen zeggen wel eens dat ik verslaafd ben aan de blistex, mijn heerlijke lippenspul waar ik eerlijk gezegd ook niet zonder kan. Misschien ben ik ook wel verslaafd aan chocolade, dat zeg ik tenminste altijd, maar tja als meisje heb je wel een reputatie hoog te houden, en ik vind chocolade ook echt superlekker! Over uitroeptekens gesproken, daar ben ik dus blijkbaar ook verslaafd aan. Toen ik een keertje een uitnodigings mailtje voor mijn verjaardag had gestuurd, wat dus ook echt alleen uitroeptekens bevatte, en nee helemaal geen punten. (Ik weet niet 100% zeker of dit waar is maar het klinkt wel zo leuk om te zeggen) Zei een vriendin tegen mij dat ik ook gewoon echt zo praatte, wat ook wel zo is, maar dat vind ik toch maar een beetje raar. Sowieso omdat mensen mij de helft van de tijd niet volgen blijkbaar, maar de verhaaltjes hier toch schijnbaar redelijk duidelijk zijn. Ik dwing in ieder geval zeker 1 persoon om ze te lezen, zodat ik zeker weet dat ik geen afschuwelijk belachelijke dingen fout schrijf. Maar! verslavingen, misschien is praten over het algemeen wel ook echt een verslaving van mij, ik vind het in ieder geval wel heerlijk om te doen, en ik kan er altijd maar moeilijk mee ophouden.

Volgens wikipedia; Verslaving is een toestand waarin een persoon fysiek en/of mentaal van een gewoonte of stof afhankelijk is, zodanig dat hij/zij deze gewoonte of stof niet, of heel moeilijk los kan laten. Het gedrag van de persoon is voornamelijk gericht op het verkrijgen en innemen van het middel, of het handelen naar de gewoonte, ten koste van de meeste andere activiteiten.

De van dale geeft natuurlijk een veel compactere betekenis; ver·slaafd niet in staat los te komen van de genoemde gewoonte

Maar, als vaste roker, ben je verslaafd toch? dat zou betekenen dat je niet dat stoppen, tenminste dat staat daar dan. Tot op het punt dat je dat wel kan, want dan ben je dus niet meer verslaafd. Hmm.. die grens vind ik maar een beetje vaag. Maar de hele reden dat ik zo over verslavingen ging nadenken, was omdat mijn allerbeste vriend hartstikke stiekem gestopt is met roken, en dat hij het nu al bijna een week volhoud, terwijl hij nog steeds 8 sigaretten in een pakje op zijn kamer heeft liggen. En hij is echt een van de minst wilskrachtige mensen die ik ken. Dus ik vond het nogal bewonderenswaardig! Dus bij deze publiceer ik officieel het grote compliment, dat ik super trots ben!

Ja en nu moet je wel volhouden..

I think I'm gonna die

'Ik denk dat ik doodga' Dat zei een vriendinnetje vandaag tegen mij, omdat ze dacht dat ze nog een uur ICT niet zou overleven. Ze had gelijk natuurlijk, over het doodgaan dan, maar dat gaat wel echt pas gebeuren als ze 200 is ofzo. Want tegen de tijd dat wij zo oud zijn, kunnen ze natuurlijk vanalles om te zorgen dat we langer leven. De vraag is alleen of ik daar blij mee ben. Stel je voor dat je 200 jaar oud bent, dan heb je dus ook 200 jaar aan herinneringen! Wat zou je dan onthouden, en wat niet? Je eerste woordje, je eerste kus, je eerste keer roken, je eerste keer verliefd, of misschien wel, je (eerste) huwelijk, je eerste keer zwanger, het eerste woordje van je eerste kindje.. Of misschien wel, je eerste kleinkind, alle mensen om je heen die slechter worden, en uiteindelijk doodgaan. Oh wat ik nu bedenk ga ik niet eens opschrijven, dat is veel te deprimerend. Ik vind het dus ook steeds deprimerender, of laten we zeggen, minder leuk worden.. die herinneringen. En natuurlijk, hoe ouder je word, hoe minder je kan. Al is dat misschien ook weer een beetje omstreden. Want als ze ons kunnen laten leven, zullen ze ons ook kunnen entertainen. Ik vraag me af hoe de wereld er over 100 jaar uitziet.

it seemed like the perfect moment

Wanneer kan je nou harder genieten van prachtige sneeuwfoto's, als je weet dat het binnenkort weer lekker warm word!

this distance between us makes me want you more

Door de ziekte kreeg ik echt een dikke schrijvers blokkade, maar volgens mij bewijst dit berichtje dan toch echt dat ik weer helemaal beter ben! Hurray! En, zeker niet minder belangrijk (en beter worden was echt heel belangrijk) het wordt lente!! Ja die krijgt zeker weten twee uitroep tekens, ik weet dat ik daar af en toe iets te scheutig mee ben, maar hallo lente! Hij moet gewoon weer. Toen ik maandag ochtend om 6u mijn bed uit was gekomen, met heel veel moeite, trok ik zo rond 7u de voordeur open, met een stevig aura van monday-blues om me heen. Totdat......... ik zag dat het licht was! Jawel, dat lees je goed, geen schemer, geen donker, geen natte dauw, geen witte sneeuw, geen glinsterende kristallen, licht! Ik ben zo blij dat ik niet op kan houden met dingen uitroepen! De blues gleed op slag als een zijden laken van me af (zijden lakens vallen altijd zo mooi) en ik kreeg op slag een goed humeur. En let wel, het was de maandag ochtend na de vakantie die ik ziek was geweest. Nou vraag ik je, wat een beetje licht al niet met je kan doen. Het voelde heerlijk en geweldig, en ik weet niet helemaal zeker of het echt waar is. Maar het lijkt heel zeker minder koud, ik ben vandaag zelfs op flatjes naar school geweest! Weliswaar met sokken erin, maar laten we dat nou eventjes vergeten.

Ik heb zojuist even opgezocht dat de lente pas officieel begint op 20 maart, dus dan moeten we toch nog eventjes wachten. Maar je weet wat ze zeggen; de voorpret is vaak het allerleukste! Nou geld dit natuurlijk niet echt voor de lente, maar ik wil alleen maar zeggen, geniet! Ja echt, nog een uitroepteken. Misschien ben ik verslaafd.

can't stand

Wederom op school aan het schrijven. Ik ben de hele afgelopen week ziek geweest en heb dus niet alleen alle carnavals activiteiten gemist, maar loop nu ook gigantisch achter met, nouja alles dus. Ik was van plan om lekker vooruit te gaan werken voor school, eindelijk mijn zelfbeeld te maken en aan nog een duizend andere dingen te beginnen. Voor JongNederland lekker wat leuke dingen zoeken om te doen op de groep en voor mijn werkgroepen natuurlijk. En dan heb ik het nog alleen over dingen die toch moeten gebeuren. Maar er was dus ook een grote, grote berg met dingen die ik graag wilde doen! Appeltaart bakken, mijn tijdschriften herlezen, alle leuke dingen eruitscheuren en bewaren in de klapper die ik daarvoor heb, alle modereportages verzamelen en in mijn plakboek plakken, de ondertussen tot beangstigende grootte gegroeide stapel knipsels in weer een ander plakboek plakken, enzovoort enzovoort. Van al die dingen heb ik dus niks kunnen doen! Ik kon alleen maar lamlendig op de bank en in bed hangen. Het was en is nog steeds afschuwelijk frusterend. Ik heb zelfs mijn eigen bruiloft gemist! Die was namelijk gepland op carnavals maandag, met een allerliefste vriend van mij. Met bruidsboeket en tule en hoge hoed. Maar nouja, zelfs dat was me niet gegunt.