you, me, lying on a field of grass in the rain

De kleine gelukkigheidjes, die maken het leven mooi. Sommige dingen zijn niet voor niets cliché. En behalve het feit dat ik echt heel heel veel van hem hou, me mijn leven zonder hem gewoonweg niet wil, laat staan kan voorstellen, is het ook meer dan heerlijk om iemand te hebben die jou geluk momentjes schenkt. En minstens even fijn, al dan niet beter, dat ik voor hem gelukjes kan maken. Vroeger was er zo'n liedje; het zijn de kleine dingen die het doen, die het doen. Ik kan het zo mee neuriën, en mijn oma zingt het voor me in mijn hoofd.
Ik moet er af en toe mee dealen dat ik niet meer stapelverliefd ben, en dat ik altijd een enorme twijfelaar zal blijven. Maar dit zorgt er wel weer voor dat ik de rest van de tijd nog veel meer geniet.

maybe so, maybe no

Ik weet het niet. Af en toe weet ik het gewoon allemaal niet zeker. Dan denk ik, wij zijn niet voor elkaar gemaakt, dat wist ik de vorige keer ook al. Voor het uitging dacht ik altijd, wij horen niet bij elkaar, we moeten hiermee stoppen, het maakt ons allebei kapot. Maar ik kon niet stoppen, want ik hield van hem. Ik weet nog hoe opgelucht ik was toen het uiteindelijk toch uitging, alsof er kilo's van me afvielen. Want hoe fijn het ook was allemaal, onze relatie werd overheerst door de minder fijne dingen.
Twijfel.
Of het wel slim is om opnieuw te beginnen, of ik dit wel echt wil, of ik dit wel echt voel. Misschien is mijn lijf me wel gewoon voor de gek aan het houden, wil ik de knuffels, de aandacht, de lieve, fijne, leuke dingen. En denk ik daarom dat ik hem wil.
Misschien, heb ik wel geproefd van iets dat beter is, iets dat wij nooit kunnen of zullen hebben. En kan ik daarom geen genoegen meer nemen met wat ik nu krijg. Misschien is het om diezelfde reden ook wel echt niet genoeg, misschien stel ik me gewoon aan en moet ik blij zijn met wat er wel is. Misschien passen we dan niet zo goed op/aan/over/met elkaar als we zouden willen, maar horen we gewoon bij elkaar. En zullen we ervan moeten maken wat we kunnen. Misschien passen we dan niet zo goed op/aan/over/met elkaar dat het niet genoeg is. Dat het slimmer zou zijn om iemand anders te zoeken, die wel bij mij past. Maar hij past bij mij! Hij is een van de weinige mensen die me vaak begrijpt. Hij is mijn maatje, mijn liefste, mijn verknipte en slordige. En ik zou niet zonder hem kunnen leven, bij die gedachte alleen al word mijn keel dichtgeknepen. Maar soms, krijg ik het even doodsbenauwd van het bij hem zijn, het bij hem horen. Dus wat denk je dan, misschien moeten we wel gewoon vrienden zijn. Maar ik zou niet weten hoe, wij zijn nooit vrienden geweest, altijd meer, altijd anders. Misschien wijzen al deze twijfels er wel op dat ik er sowieso beter mee kan stoppen.
Maar aan de andere kant weet ik nog dat ik het ooit uit heb gemaakt met de allerliefste jongen van de hele wereld om hetzelfde soort twijfels, en dat ik nog nooit zo'n liefdesverdriet heb gehad.

To do;

Een heel veld pluizenbollen wegwensen.

Een jaar vrijwilligers werk doen in een ver, mooi en interessant land.

Niet alleen prachtige maar ook heerlijke taarten leren bakken.

Een eigen huisje hebben dat er precies zo uitziet als ik het hebben wil.

Een lieve poes regelen om bij mij te wonen.

Mijn tatoeage laten zetten.

Uitvogelen wat ik nou eigenlijk wil gaan worden als ik later groot ben.

M'n haar weer mooi lang laten groeien. (ik kan net weer een staartje! yeey)

Een geweldig verjaardagsfeestje vieren voor mijzelf.

Een supervette outfit bedenken voor mijn superhelden feestje vanavond.