happy belated valentines, je t'aime.

Ik kan natuurlijk niet over studio ghibli schrijven zonder het te hebben over My neighbour Totoro.
Alleen al de soundtrack, dit moet wel de meest lieflijke schreeuw film zijn die er bestaat. Het gaat eigenlijk alleen over twee meisjes, die in het begin alleen maar rondrennen en, ja schreeuwen dus. En ik weet niet hoe dat over het algemeen zit, maar ik vind het heerlijk om naar kleine kinderen te kijken! Zeker als ze aan het lachen, giechelen of koprollen zijn. En zelfs dat geschreeuw is niet erg, als je weet dat jij ze niet rustig hoeft te krijgen! Dit is dan wel weer een ongelofelijke meisjes film. Maar goed je hebt ook jongens films, en die hoef ik dan weer niet te zien. Ik heb me al voorgenomen om als ik me ooit niet lekker voel, dit fragmentje te kijken. Want het kleine meisje; Mei, lacht echt overheerlijk! Het hoogtepunt zit dan ook op 3:50. Stiekem spoel ik dit altijd even terug, zodat ik het dubbel kan kijken. En om nog maar even terug te komen op het schreeuwen, zie 5:30. Dit is ook weer een waar-gaat-dit-nou-over!? film. Maar jeetje wat heb ik gelachen.