I'm a horror

En dan BAM is het weer voorbij, dag lieve monster, dag fijne buik. En hoppa het gaat allemaal mis. Nu schrik je je natuurlijk half dood omdat je denkt; oh nee! wat voor vreselijks zou er gebeurd zijn!? Maar er is dus niet eens iets vreselijks gebeurt, en dat maakt het alleen nog maar erger. Pff, ik heb zo'n afschuwelijke schijthekel aan die vage lammige rottige stomheid die ik af en toe voel. Vanochtend was er nog niks aan de hand, gaandeweg de ochtend voelde ik me zelfs gewoon geweldig (een heerlijk zonnetje scheen en ik mocht iets leuks doen op maandag ochtend, ja dan heb je geluk) en toen ineens was het allemaal voorbij, dikke bleuh. Grote lamlendige vervelendheid. Ik ben chagrijnig als de pest, misschien komt het omdat ik vrijdag mijn laatste pil slik, en dus bijna bijna ongesteld word. Misschien komt het door mijn scheve instelling. Ik ben namelijk een persoon, die heel graag plannen maakt. Ik vind het overheerlijk om me ergens op te verheugen en te bedenken wat hoe en wanneer ik alles ga doen. Natuurlijk is dat het stomste wat je kan doen als je mij bent. Want ik ben ook iemand, die het heel erg vervelend vind als iets niet gaat zoals ik het wil. (ik weet het, afschuwelijke eigenschap) En als je alles precies uitplant en je er veel te veel op verheugt mislukt het natuurlijk makkelijk. Het enige probleem is dat er eigenlijk niet eens echt iets mislukte, het was alleen niet zo ge-wel-dig als verwacht. Maar mijn verwachtingen waren ook wel erg hoog. Alleen ik kan hier wel heel vrolijk relatieveren, maar laat dat gevoel ook maar eens daadwerkelijk weg gaan. Ik heb ondertussen zo'n beetje alle mensen in mijn omgeving afgesnauwd om de meest uiteenlopende en onvoorstelbare redenen, en voel me nog steeds niet beter. Ik heb nergens zin in, en al helemaal niet in het schoolwerk wat ik eigenlijk moet doen, en al he-le-maal niet in die stomme vergadering waar ik heen moet. Ik vind mezelf zo zielig.