laughing like a maniac

tralalala. Eigenlijk moet die t met een hoofdletter T, maar ik vind de kleine letter veel mooier. Het is veel te laat en ik moet echt gaan slapen. Maar ik voel me zo heerlijk lekker dat ik eigenlijk gewoon wil wachten tot het over is, want het is zo fijn dat het echt niet heul lang kan duren nog. Geluk is zo'n vaag woord, want het klinkt helemaal niet zo fijn en vet als het eigenlijk is. Sommige woorden zijn zo geweldig (ik kan echt even niet op een geweldig woord komen wat echt jammer is) maar gelukkig is echt geen geweldig woord. En dat vind ik nou zonde, want zo'n woord met zo'n betekenis zou eigenlijk gewoon echt heel vet moeten zijn. Ik heb vandaag even besloten (of bedacht) dat geluk, of ongeluk, word veroorzaakt door een klein monster in je buik. Als er namelijk iets gebeurd waar je ongelukkig van word, gaat dat monster helemaal los. Hij krijst en krabt en stampt en slaat met zijn kleine vuistjes. Dan krijg je zo'n afschuwelijk vervelend gevoel in je buik. En dan ben je dus ongelukkig. Of hij bijt met zijn kleine tandjes en dan moet je gewoon huilen van verdriet. (ik kan er niks aan doen, maar ik vind verdriet echt gewoon een mooi woord, zeg het even hardop en luister; verdriet. Ik vind het mooi) Maar! Soms, dan krult dat kleine monstertje zich gewoon helemaal op, stopt zijn kleine duimpje in zijn mondje, nestelt zich heerlijk in jou buik, en trekt een afschuwelijk aanbiddelijk snoetje (afschuwelijk, aanbiddelijk, en snoetje vind ik ook vette woorden) En hoe dat voelt, een beetje warm op een rare manier. En vooral gewoon heel erg lekker. Dat is dus geluk. Op het moment dat dat beest zich zo vermaakt dat het giechelt, moet jij ook even lachen. Soms om iets grappigs. Soms gewoon om niks. Soms gewoon om iets heerlijks, maar op een heel raar moment zodat het lijkt alsof je om niks lacht. Soms gewoon als je uit de bus stapt op een avond, en in het donker een stukje naar huis loopt. Gewoon ineens. Een lach hardop. Lekker, heerlijk, een lief monster in mijn buik.