don't want to

Ik geloof dat ik het zojuist heb uitgemaakt met mijn vriendje. Ik geloof ook dat ik niet binnen nu en een week op zal kunnen houden met huilen. Ik voel.. zo ongelofelijk veel. Ongeloof, opluchting, pijn, verdriet.. En ik voel het vooral allemaal zo groot, alsof er gigantische golven op je af komen en je overspoelen, keer op keer op keer. Een golf van dit en een golf van dat. Tot ik overloop en huil. Ik kan het niet geloven. Misschien is het wel niet waar. Misschien is het wel stom, misschien is het beter zo.

Dit was onze tweede keer, en het ging zo ongelofelijk veel beter dan onze eerste keer. Maar het was gewoon niet goed genoeg. Ik dacht dat ik mezelf had gevonden, en dat ik mezelf zou kunnen blijven. Bij hem. Maar het kon niet. Ik veranderde langzaam maar heel zeker weer terug naar mijn oude, enge, schreeuwende, flippende, jaloerse, aanstellerige, hysterische zelf. En ik heb zo'n immense hekel aan dat meisje. Ik wil niet zijn zoals zij. Ik ben geen monster. Maar dat werd ik wel.

Twee weken geleden was ik nog dolgelukkig omdat ik mijn een na laatste sessie had gehad bij mijn psychotherapeut. Maar het eerstvolgende wat ik deed was compleet losslaan. Ik ben er blijkbaar nog lang niet klaar voor. Terwijl ik echt dacht van wel.

Vroeger, voelde ik me wel eens gek. Niet raar gek, maar echt gek in mijn hoofd. Gesticht gek. Toen zocht ik hulp. En als ik me dan weer gek voelde, had ik altijd iets aan de gedachte dat er iets aan werd gedaan, ik had hulp, het kwam goed met mij. Toen voelde ik me steeds minder vaak gek. Maar nu, voel ik me weer steeds vaker gek, en dan grijpt het me naar de keel, dat die drie jaar hulp daar nog steeds niets aan heeft gedaan. Dat Trudi denkt dat ik weer in orde ben. Terwijl het op sommige momenten voelt alsof ik echt in een dwangbuis thuis hoor.

Maar misschien is het nog niet te laat. Misschien kan ik nog beter worden. Misschien kan ik weer het meisje worden dat ik wil zijn. En misschien, heel misschien, ook nog ooit met hem.