En toen, zucht, pauze, stilte. Ik blijf zitten, grote last van mijn schouders. Ik ben gewend aan de nieuwe zaak, en functioneer gelukkig weer fatsoenlijk, mijn stresserige griekse bazin heeft al een paar keer sorry gezegd omdat ze zo snauwt, dus ik hoef niet meer bang te zijn dat ik een afschuwelijk slechte serveerster ben, ik heb nu alle tijd om te vergaderen, en het ook weer leuk te vinden, mijn vriendje is de liefste, er zijn een hoop leuke feestjes, en het word op een bepaald punt wel weer zo'n mooi weer dat ik bruin kan gaan worden. Rust in mijn lijf, rust in mijn hoofd.