oh stop it; you talk to much

Een zelfbeeld. Wie ik ben. Wie ben ik? Wat doe ik. Wat zijn mijn goede eigenschappen. Allemaal moeilijke vragen, die toch zo simpel klinken. Ik moet voor mijn portfolio laten zien wie ik ben, en wat mijn goede eigenschappen zijn. Maar jeetje, ik wist niet dat er iets zo moeilijk kon zijn! Hoe moet ik nou weten waar ik goed in ben, hoe moet ik nou weten wie ik ben? We hebben het 'kwaliteitenspel' gedaan, en dat is iets wat ik aan kan raden. Je krijgt een grote stapel kaartjes, op ieder kaartje staat een kwaliteit, en die moet uitgedeelt aan iemand in de groep. Dus aan het einde van het spel, had ik een stapeltje (jawel! een heel, echt stapeltje!) voor mijn neus liggen, met mijn kwaliteiten erop. Nou is het enige nadeel, dat mijn klasgenoten niet echt betrouwbaar zijn wat dat betreft. En dat ik zelf een selectie moet maken van wat waar is, en het belangrijkste. En dit moet ik dan weer gaan geven, voor in mijn portfolio. Jeutje.. Ik heb geen flauw idee, maar foto's en filmpjes vind ik altijd prettig om te bekijken. Veel prettiger dan lappen tekst lezen. Dus ga ik daar maar voor.

Ik bedenk net dat dat best een beetje ironisch is. Want wat laat ik zien op mijn blog? Dikke lappen tekst. Maar goed ik vind het leuk om te schrijven, en dwing niemand te lezen. Dus dan mag het! Al moet ik in het vervolg toch maar meer plaatjes posten dan.

happy belated valentines, je t'aime.

Ik kan natuurlijk niet over studio ghibli schrijven zonder het te hebben over My neighbour Totoro.
Alleen al de soundtrack, dit moet wel de meest lieflijke schreeuw film zijn die er bestaat. Het gaat eigenlijk alleen over twee meisjes, die in het begin alleen maar rondrennen en, ja schreeuwen dus. En ik weet niet hoe dat over het algemeen zit, maar ik vind het heerlijk om naar kleine kinderen te kijken! Zeker als ze aan het lachen, giechelen of koprollen zijn. En zelfs dat geschreeuw is niet erg, als je weet dat jij ze niet rustig hoeft te krijgen! Dit is dan wel weer een ongelofelijke meisjes film. Maar goed je hebt ook jongens films, en die hoef ik dan weer niet te zien. Ik heb me al voorgenomen om als ik me ooit niet lekker voel, dit fragmentje te kijken. Want het kleine meisje; Mei, lacht echt overheerlijk! Het hoogtepunt zit dan ook op 3:50. Stiekem spoel ik dit altijd even terug, zodat ik het dubbel kan kijken. En om nog maar even terug te komen op het schreeuwen, zie 5:30. Dit is ook weer een waar-gaat-dit-nou-over!? film. Maar jeetje wat heb ik gelachen.

Castle in the sky

Een luchtschip wordt aangevallen door piraten. De bewusteloze Sheeta valt uit het schip in de armen van de jongen Pazu. Ze moeten vluchten voor zowel de luchtpiraten als het leger, omdat Sheeta een magische hanger bezit. Deze steen is de sleutel tot het legendarische koninkrijk Laputa, een luchtkasteel dat zich op een zwevend eiland bevindt.

Dit staat op de achterkant van de dvd van Castle in the sky. Daar is toch niks van te begrijpen of wel soms! Ik vind het nog steeds ongelofelijk hoe vaag en geweldig de films van studio ghibli zijn. En heb net voor het eerst Castle in the sky gekeken, ook weer een geweldige feel good movie. Ik heb ondertussen wel een beetje ervaring met anime. En het enige wat altijd gebeurt als ik zo'n film heb gezien is dat ik minstens 10min nadat hij af is gelopen nog steeds zo zit van.. heh..?
Waar sloeg dat nou op?
Waar ging dat nou over?
Maar vooral, yess dat was leuk! Ik houd altijd een lekker gevoel over aan zo'n film. Het is gewoon heerlijk om naar te kijken! ook al gaat het dan helemaal nergens over.

Mijn allerlievelingste is toch echt spirited away, misschien omdat dat de eerste anime is die ik ooit heb gezien. Misschien omdat hij gewoon echt het allergeweldigst is van allemaal. Voor zover ik films heb gezien, is er altijd een hoofdpersoon met een probleem dat uiteindelijk opgelost word. En natuurlijk is er altijd een slechterik aanwezig, in wat voor vorm dan ook. Maar in deze film waren geen slechte mensen, of wezens. Iedereen was gewoon, wat je bent. En natuurlijk heeft iedereen goede en slechte kanten, en bij sommige personages kwamen de slechte kanten ook wel iets meer naar voren. Maar ik vond het geweldig dat het niet zo zwart wit was. Jij bent fout, en jij bent goed. Want zo simpel is het nou eenmaal niet. Er zijn alleen maar mensen die beslissingen maken. En mensen die die beslissingen beoordelen. Want dat is wat wij allemaal doen, keihard oordelen. En de hoofdpersoon in deze film. De allerliefste Chihiro, doet dat totaal niet. Misschien vind ik hem daarom zo geweldig. Of misschien wel, door de geweldige prachtige beelden. Die echt zo onvoorstelbaar zijn af en toe. Dat je je afvraagt in wat voor toestand ze zijn bedacht. Het enige wat je moet doen als je deze films gaat kijken, is ze gewoon in het Japans kijken! Alleen al dat taaltje maakt ze echt 1000 keer leuker! Die Jappaners praten niet, ze schreeuwen alleen maar. Geweldig.

It's not my fault it's how I'm programmed to function

Dit ken ik eigenlijk helemaal niet, ik heb ook geen flauw idee hoe ik eraan kom eerlijk gezegd. Maar de lyrics slaan echt veel te erg op mijn situatie op dit moment. En aan de ene kant vind ik het altijd geweldig, als muziek je emotioneel zo kan raken. En dat het net is alsof de artiesten het nummer geschreven hebben voor jou. Dat is de beste muziek. Maar aan de andere kant, kunnen sommige nummers op die manier je hele humeur verpesten. Of dat je iets niet meer kan luisteren, omdat er verschrikkelijke herinneringen aanzitten. Maar dit werkt natuurlijk ook weer twee kanten op. Van sommige muziek krijg je een dikke boost. Die je hele dag beter, mooier, prachtiger, heerlijker maakt. Maar als ik ooit in een melancholieke bui ben, is dit wel perfect om te zwelgen in zelfmedelijden. Af en toe moet dat even, en dan is het heerlijk. Zeker met dit soort achtergrond muziek. Alleen nu even niet! Dus ga ik dadelijk dit wel luisteren.
Dat is nou echte tralala-draai-een-rondje-en-dans muziek!

But suddenly I feel the shining sun

Nog nooit was 8 uur zo vroeg, zeker niet als je wakker word tussen twee warme lijven in. Oh wat wilde ik graag niet opstaan vanochtend. Op dit moment zit ik, nog steeds halfdronken, achter de computer op school. Godzijdank hoeven we niks zinnigs te doen vandaag. Ofja, kan je heel makkelijk net doen alsof je iets zinnigs aan het doen bent. Er zit tandenpasta op mijn vestje, en ik heb een droge mond. Ik geloof dat ik verliefd ben op digital love. En ik heb zin om verliefd te worden op een echt, leuk persoon.

.

Last night I had a dream about you

In this dream I'm dancing right beside you

And it looked like everyone was having fun

the kind of feeling I've waited so long

Don't stop come a little closer

As we jam the rythm gets stronger

There's nothing wrong with just a little little fun

We were dancing all night long

The time is right to put my arms around you

You're feeling right

You wrap your arms around too

But suddenly I feel the shining sun

Before I knew it this dream was all gone

Ooh I don't know what to do

About this dream and you

I wish this dream comes true

Ooh I don't know what to do

About this dream and you

We'll make this dream come true

Why don't you play the game ?

Lord have mercy upon my sool!

Gossip girl, geen nieuwe afleveringen tot maart! Op slag val ik in een diep gat.
Gelukkig bestaan er nog Fora en Youtube <3

Meest geweldige moment

En natuurlijk; de bloopers

I'm gonna take a look at the moon

Iedereen heeft tegenwoordig wel een mening over valentijn, de meeste mensen vinden het maar commerciële onzin. Wat natuurlijk helemaal waar is. Maar toch, stiekem, zou ik het echt geweldig vinden om ook maar iets te ontvangen! Oh hoe heerlijk zou het zijn om een echt, anoniem kaartje te krijgen! Je moet toegeven dat dit alleen maar leuk, spannend en vlinder opwekkend kan zijn. Alleen overkomt dit waarschijnlijk zo weinig mensen, dat de meerderheid er de lol niet meer van inziet. Maar ik ga er vol goede moed iets van proberen te maken! Ik heb morgen avond namelijk een feestje in Den Bosch; Mysterious Valentine, Love is in the air! Ik heb gehoord dat je kan speeddaten en trouwen, voor ieder wat wils dus. Ik vind het best een beetje spannend, en hoop heel erg dat ik na een nacht doorhalen in Eindhoven (aangezien er geen treinen rijden naar het gat dat mijn woonplaats heet) nog een beetje aanspreekbaar op school verschijn de volgende dag. Voordeel is dat het feest word georganiseerd in opdracht van diezelfde school, door een paar klasgenoten, en ook nog voor het goede doel. Dus dat moet wel goedkomen?

If the Scatman can do it so can you!

Het is ongelofelijk hoe uitputtend het is om keer op keer op de meest verrassende momenten weer intens verdrietig te worden. Maar toch, hoe vaker het gebeurd, hoe beter je merkt, dat het toch iedere keer, een heel klein beetje minder word. In het begin, als je eenmaal aan het huilen bent hou je de rest van de avond niet meer op. Gister avond stond ik na een uurtje alweer te dansen op Scatman John.
En dat vind ik wonderbaarlijk en heerlijk. Er komt weer een beetje yes-gevoel terug. Ik kan het wel, ik kom erbovenop. Mijn allerliefste vrienden, die met mij feesten, die de polonaise lopen achter de bar van een cafe waar ik nog nooit ben geweest. Diezelfde vrienden proberen allemaal het beste te doen als ze zien dat ik verdrietig ben. Een dronken meisje dat schreeuwend naar je toe komt om te roepen dat je niet verdrietig moet zijn, en je vervolgens bijna tegen de grond gooit in een omhelzing van heb-ik-jou-daar. En je beste vriend die je troost en met je praat. Keer op keer, toch gewoon weer. Die knuffels, die blikken en schouderklopjes. Die brede glimlach als ze zien dat je na een huilbui toch weer kan lachen. Yesss.

I'm the Scatman

Ski-Bi dibby dib yo da dub dub
Yo dab dub dub
Ski-Bi dibby dib yo da dub dub
Yo dab dub dub

B-B-B-Be Bop a Bodda Bop
Bop a Bodda Bop
Be Bop a Bodda Bop
Bop a Bodda Boop
B-B-B-Be Bop a Bodda Bop
Bop a Bodda Boop
Be Bop a Bodda Bop
Bop a Bodda Bop

Everybody stutters one way or the other
So check out my message to you.
As a matter of fact I don't let nothin' hold you back.
If the Scatman can do it so can you.

Feeling me, feeling you.

Soms, kan je zo blij worden van iets heel kleins. En dat is geweldig. Maar soms, kan je ook zo afschuwelijk verdrietig worden van misschien nog wel iets kleiners. En dat, is gewoon deprimerend.
Boerenbal, kielen en rode zakdoeken. En natuurlijk de traditionele kroegentocht door alle meer leeg dan volle kroegen van ons geweldige uitgaansleven.
Ja het blijft toch maandag, dus ook de groep waarmee ik op stap was was niet super groot.
En dan mag ik er even bij vertellen, dat de tot voor kort liefde van mijn leven er ook bij was. Dat is dus het grote nadeel van verliefd worden op je beste vriend. Maar ik zat nog helemaal in de ik-kan-het! spirit, en was bezig met een geweldige avond hebben.
Toen opeens!! ja dit klinkt heel dramatisch, en dat is het dus totaal niet. Maar ik was compleet en totaal van de kaart. We waren net in de vierde kroeg aangekomen. Met z'n allen naar de bovenverdieping, waar de paal die daar stond natuurlijk meteen besprongen werd. Grappig, grote glimlach. BAM! grote glimlach? grote glimlach. Ja, daar schrik je van. Ik tenminste. Voor iedereen die het nog niet begrepen heeft, het enige wat er gebeurde; was dat mijn voormalige grote liefde breed naar mij glimlachte. En dat hakte er zo verrassend hard in, dat ik dus compleet en totaal van de kaart was.
Iedere keer als je denkt, yess.. het gaat beter! yess.. ik word beter! yess.. het komt goed!
Gebeurt er weer zoiets stoms, en dan heb ik altijd het gevoel dat ik weer he-le-maal overnieuw moet beginnen! Verdrietig makend.

Can I? I can!

Jeetje! Het begin is altijd het moeilijkst! ik wil echt opschrijven wat er dit weekend gebeurd is.. maar ik ben ondertussen al minstens 5x opnieuw begonnen! Het is ook een beetje raar, maar ik werd er zo gelukkig van!

Ik heb sinds mijn 15e eigenlijk altijd een vriendje gehad, nou heb ik er in de drie jaar die zijn verstreken ook maar drie versleten. Dus dat valt op zich nog wel mee. Maar ik ben het in ieder geval niet gewend om alleen te zijn!

Nou heb ik een hele grote vriendengroep waar ik altijd mee ga indrinken en stappen op zaterdag, maar meestal blijf ik toch een beetje bij dezelfde, en dan vooral per avond eenzelfde persoon hangen. Waarom dat is? vraag het niet aan mij! Misschien heeft het iets te maken met het feit dat als je, aan het begin van de avond al een leuk gesprek hebt, dit meestal alleen maar leuker en grappiger word naarmate de avond vordert. Dus je stop ook niet meer met praten dan.

Maar zaterdag, of eigenlijk zondag ochtend. Zat ik in mijn stamkroeg. En ik kwam tot de conclusie dat ik nog nooit met zoveel verschillende mensen had gepraat! en waarschijnlijk ook nog nooit met zoveel verschillende mensen, op zoveel verschillende plekken was geweest!

En op een hele rare (misschien wel ongelofelijk verknipte) manier, maakte dit me zo blij!
Het betekent namelijk dat ik het ook alleen kan! En dat is iets waar ik bang voor ben vanaf het moment dat ik weer single werd. Dat ik het niet alleen kan.

Maar toen ik daar zat, rond een uur of 7, besefte ik dat ik mezelf een geweldige avond had bezorgd. En ik heb me in lange tijd niet zo goed, gelukkig, en zelfverzekerd gevoeld.

Yes! I can!

First Thing

Dit is echt de allereerste keer dat ik iets probeer te schrijven,
dus ik ben best een beetje nerveus. 

Maar toen we voor school een site moesten maken voor ons portfolio,
dacht ik dat ik dan ook eindelijk maar eens moest beginnen met een eigen blog.

http://sites.google.com/site/graphicjunkie2/Home

Work in progress ;)
Het eerste wat ik moet doen is een zelfbeeld maken. 

Dus zul je binnenkort kunnen bekijken wie ik ben en wat ik doe.