Ja, he. Vanmiddag liep ik even door de stad om wat boodschappen te doen, en ik ging meteen even langs mijn werk om te vertellen dat ik me gruwelijk had vergist in tijden en dus niet kon werken volgende week dinsdag. Helemaal donker en dicht, 'GESLOTEN' op het bordje dat ik zelf zo vaak omdraai, om twee uur s'middags, he? Binnen staan Elianne en een vreemde mevrouw te praten. (Dit word een heel raar verhaal maar ik voel me ook raar en het is ook raar dus.) Ik vroeg of Ruud (de eigenaar) er ook is. Elianne zegt; nee die is naar zijn vader want die is dood. Ik bedenk in mijn hoofd even wie de vader van Ruud ook alweer is, dat ging dus ongeveer zo; vader van Ruud, ken ik die? Wie is dat ook alweer? Ik moet toch weten wie dat is? Frans. Hmm hoe kan dat nou? Waarom weet ik dit niet? Shit! Frans!? Deze gedachte duurde in werkelijkheid ongeveer twee seconden maar ik snapte er he-le-maal niks meer van. Even voor de duidelijkheid, Frans was tot voor carnaval mijn baas, al twee jaar. Ik zag hem iedere week minstens twee keer, en hij had altijd een spijkerbroek en een groot wit shirt om zijn grote witte buik. En nu is hij dus dood, weg, zomaar en voor altijd. Ik snap er nog steeds niks van. Hoe kan dat nou? Ja ik weet hoe het kan, hij heeft een hartaanval gehad. Ik belde mijn vriend en heb huilend in de zon gezeten.
Toch kan ik een uurtje later weer heel hard hardop lachen om dronken verhalen op een forum; 'Ik ging ook een keer met m'n hoofd in een bloempot staan omdat een vriendin van me aan het wildplassen was en ik wilde niet dat ze dacht dat ik ging kijken dus ging ik met mn hoofd in een bloempot staan.'
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten