don't be frightened of turning the page

Als het leuk is is het zo leuk. Zinloze, maar vooral halfslachtige jaloezie. (ik bedoel kom op ik weet niet eens wat dat is! laat staan wat ik ermee moet) Iets missen wat er nooit is geweest, meer willen van wat je al hebt. Niet teveel, toch minder, of anders. Of duidelijker. Duidelijkheid.. Ik heb altijd, met de mensen waar ik het meest om geef ook de vaagste relaties. En dan niet meteen denken aan een verliefdheids-verkering relatie, alle contacten die je hebt zijn een relatie. Een vriendschap, een familielid, en ja het kan dus ook je vriendje zijn, of beste vriend in mijn geval. En bij mij is het dus ook het geval, dat het in de vage relaties best regelmatig misgaat. En ja dat bedoel ik wel als ruzie, maar, hoe maak je ruzie met iemand die niet je vriendje is. En waarvan je dat ook niet zou willen, dat is de vraag. Want dat hoort niet, en dat recht heb je dan misschien ook niet. Dus hoe los je dat op. Gewoon niks zeggen als het misgaat, maar dan kan ik dus niet meer normaal doen, en daar word het niet echt gezelliger op. Uiteindelijk barst de bom toch wel, en dan is het alleen maar erger, grote ruzie, schreeuwen soms, en daarna toch wel weer praten en goedmaken. Gelukkig komt dat dan wel van twee kanten, dus ik ben niet de enige die zich aanstelt. Toen hij en ik, wij allebei dus, single waren, hadden we fijn knuffelaars om te knuffelen. Want wie -single of bezet- heeft er nou geen behoefte aan om af en toe eens lekker geknuffeld te worden, of om zelf iemand half te verstikken. Maar nu heeft hij dus een vriendinnetje, en daarom ben ik nu halfslachtig jaloers. Want, ik ben sowieso bang om mijn lieve knuffelaar kwijt te raken, mijn maatje, mijn praatpaal, mijn veel (als in mijn alles, maar dat is hij nou ook weer niet.. dus daarom leek veel me wel een goed alternatief). En ik ben echt blij voor hem, want ik denk dat dit heel goed is voor zijn vrolijkheidsgehalte en gelukkigheid. Maar misschien ook weer niet, want ze is nogal een slettie bettie. Dus dat is ook weer link. En dan misschien nog wel het grootste issue. Raak ik hem nu kwijt? En als ik hem dan niet kwijt raak, is dat goed.. Want namelijk, als wij gewoon wij blijven, kan ik me niet voorstellen dat zijn relatie geweldig is. Maar ja, als wij niet wij blijven, wat moet ik dan! Dus het is sowieso niet goed. De vraag is dus alleen, wie heeft er pech? Maar goed, dit zal wel een typisch geval zijn van; de tijd zal het leren. Wat ik echt maar een rare zin vind trouwens.