I think I'm gonna die

'Ik denk dat ik doodga' Dat zei een vriendinnetje vandaag tegen mij, omdat ze dacht dat ze nog een uur ICT niet zou overleven. Ze had gelijk natuurlijk, over het doodgaan dan, maar dat gaat wel echt pas gebeuren als ze 200 is ofzo. Want tegen de tijd dat wij zo oud zijn, kunnen ze natuurlijk vanalles om te zorgen dat we langer leven. De vraag is alleen of ik daar blij mee ben. Stel je voor dat je 200 jaar oud bent, dan heb je dus ook 200 jaar aan herinneringen! Wat zou je dan onthouden, en wat niet? Je eerste woordje, je eerste kus, je eerste keer roken, je eerste keer verliefd, of misschien wel, je (eerste) huwelijk, je eerste keer zwanger, het eerste woordje van je eerste kindje.. Of misschien wel, je eerste kleinkind, alle mensen om je heen die slechter worden, en uiteindelijk doodgaan. Oh wat ik nu bedenk ga ik niet eens opschrijven, dat is veel te deprimerend. Ik vind het dus ook steeds deprimerender, of laten we zeggen, minder leuk worden.. die herinneringen. En natuurlijk, hoe ouder je word, hoe minder je kan. Al is dat misschien ook weer een beetje omstreden. Want als ze ons kunnen laten leven, zullen ze ons ook kunnen entertainen. Ik vraag me af hoe de wereld er over 100 jaar uitziet.